Hergün yeni bir şeyler yaşıyoruz. Her yaşantı ruhumuzda bir iz bırakıp geçiyor. Ben, bu izlerin hayatımızdaki pozitif izdüşümlerinin takipçisiyim.

değişim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
değişim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

17 Kasım 2016 Perşembe

DEĞİŞİM OL

Kızımdan çok şey öğreniyorum. Dün akşam yemek sonrası bu ara en favori oyunu olan anne-bebekçilik oynuyorduk. O anne ben de onun çocuğu olmuştum. Bana nasıl çizgi çizileceğini öğretti, tek başıma da yapabileceğimi söyledi ve içeri gitti. Bir ara, oyun oynarken salonda duran koşu bandının üzerine çıktı, kulaklıkları aldı ve bana "bir telefona takalım şunu da ben şimdi anneyim ya biraz spor yapayım" dedi. Kulaklıkları telefona koyup çocuk şarkılarını açtım ve o koşu bandında yürümeye başladı. Bir iki şarkı kadar kısa bir süre yürüdü. Sporunu bitirdi ve oyunumuza devam ettik.






Ghandi'nin güzel bir sözü var " be the change that you wish to see in the world" Dünyada görmek istediğin değişimi önce sen ol.


Bir değişim istiyorsan hayatında önce sen değişimin kendisi ol, yapılacak olanı yap, bak bakalım o zaman neler farklılaşacak. Ben hayatıma 'hareket sağlıktır' felsefesi ile devam ediyorum. Aileme, çocuğuma, yakın arkadaşlarıma da bu felsefeyi öğretmeye çalışıyorum. Hafta içi her sabah uyanınca koşu bandına çıkıp o gün olan zamanım kadar koşuyorum.
Dün akşam kızımla oynarken onun da sporu hayatının/oyununun içine koyabildiğini görünce anladım ki gerçekten ben değişimin kendisi olunca çevrem de aynı değişime başlıyormuş. Onun öğrenmesini istediklerimi ben kendim hayatımda uygularsam o da bunu görüp bu öğreniyormuş. 

Diş fırçalamaya ilk başladığında hep onun yanında durup fırçalamasını söylüyordum. Çünkü yatma/kalkma saatimiz aynı olmadığından ben onunla aynı  saatte diş fırçalamıyordum. Oysa beraber fırçaladığımızda ikimizin de ağzından köpükler aktığında hem daha eğlenceli oluyor hem de değişimi beraber başlatıyoruz. Bundan sonra onunla beraber fırçalamaya daha özen göstereceğim


Düşüncelerimiz gücümüzdür, biz ne düşünürsek hayatımız için onu yaratırız. Ve yine aynı şekilde düşüncelerimizin gücü ile yok edebiliriz. Düşünceler duygulara, duygular davranışa, davranışlar alışkanlıklara ve alışkanlıklar da olduğumuz kişiye dönüşür. Düşüncelerimiz birer tohumdur. Hayatımızın nasıl olmasını istiyorsak o tohumları ekelim. Olumlu düşüncelerimiz olsun. Olumsuz düşüncelerimiz olduğunda da onların zihnimizden akıp geçmesine izin verelim.  Kendimize, çocuğumuza, çevremizdeki kişilere hep "yapabilirsin" diyelim. 

*Çocuklarınızla onlar sanki dünyanın en akıllı,  en kibar, en güzel, mucizevi insanlarıymışçasına konuşun. Çünkü onlar neye inanırlarsa, ona dönüşeceklerdir. 


11 Ekim 2016 Salı

ZAMANI GELDİ- 11-10-2016






İnsanlarda hep şikayet edip durma eğilimi vardır. İlişkilerimizde karşımızdaki kişinin bizi yeterince sevmediğinden, kilo veremediğimizden, işleri yetiştirememekten, arkadaşlarımızla ne kadar az görüştüğümüzden, spor yapmaya zaman bulamadığımızdan ve daha bir sürü şeyden şikayet edebiliriz. Bazı şeylerin az olmasından, bazı şeylerin fazla gelmesinden yakınır dururuz.







Ben de  bir süredir bu blogla ilgilenememekten, yazı yazmaya ara vermek zorunda kalmaktan!! mızırdanıp duruyordum. Sanki ben kurbanmışım da birileri zorla benim yazmamı engellemiş gibi şikayet ediyordum. Halbuki çok da severek ilgilendiğim, zamanımın büyük bölümünü birlikte geçirmek istediğim küçük bir kız çocuğu büyütüyorum son üç yıldır. Her anından da çok keyif alıyorum.
Peki neden şikayet edip kendimi kurban durumuna soktum ki? Bunu biraz düşününce fark ettim ki kurban olunca olanlar üzerinde senden büyük bir gücün etkisi vardır ve eğer bir hata oluyorsa, eksiklik var ise bunun için sen suçlanamazsın. Ohhh attım mı sorumluluğu üzerimden... Yazamadım çünkü çocukla ilgilenmem gerekiyor. Yazamadım, işe git gel, çocuğun programlarına yetiş, ev, yemek, kocayla ilgilen derken zamanım olmuyor.  Çünkü blogumu açarken anlaşmanın şartlarını belirlemiştim. Yazı A4 sayfası boyutunda olacaktı, kendi yaşamımdan ve psikolojik bir konudan esinlenecekti ve her hafta bir yazı girişi yapacaktım. Ve bu beni çok mutlu ediyordu. Her yeni yazıya ilham bulmak, hazırlama süreci, okuyanlardan aldığım geri bildirimler beni çok keyiflendiriyordu. Bu anlaşma şartlarını sağlayamayınca da kendi kendime utancımdan yazı yazmayı bıraktım gitti.  Oysa ben bu blogu keyif aldığım için yazmıyor muydum?  Biz bu hayat bu anlaşmalarını mutlu olmak için yapmıyor muyduk? Bu işte bir yanlış vardı.  Anlaşmanın şartlarını gözden geçirdim ve yeni koşullarıma uygun olacak şekilde değiştirdim. Artık ayda iki yazı yazmak ve kelime sınırı da koymamayı seçtim. Her hafta bir saat çeşitli konularla ilgili  yazmaya zaman ayırmaya karar verdim. Hayatın her alanındaki anlaşmalarımızı da bize verdiği tatmine göre değiştirebilir, hatta artık işe yaramıyorsa sonlandırabiliriz.

Kendime söylediğim ve hatırlamak için buraya yazmak istediğim notlarım var.
Hayatın sorumluluğunu eline al, sen kurban değilsin. Eski yaptığın bir anlaşma şimdi işine yaramıyorsa, ve seni mutlu etmiyorsa o zaman otur anlaşmanın şartlarını gözden geçir. Gerekli değişiklikleri yap ve seni yeniden mutlu eden hale getir. Bu bir hayat oyunu ve seni mutlu eden oyunun içinde ol.

Seçimlerinin farkında ol ve mızırdanma. Bir şeyi yapmayı seçmişsem eğer o bana doyum verdiği için seçmişimdir. Bunu kabullen ve hayat seçiminden mutlu ol. Seçimlerimi değiştirmek her zaman benim elimde. Çalıştığım iş, yaşadığım ülke, sahip olduğum ilişkiler, spora vs. ayırdığım zaman hepsi benim seçimim. Bana getirdiklerini de memnuniyetle kabul ediyorum. Yapamadıklarım için de şikayet etmek yerine yeni olanakları gözden geçireceğim.

Sahip olduklarına her gün şükret. Bunu evdeki herkese öğretmeye çalışıyorum. Ne kadar çok kişi bilirse o kadar atlama ihtimalim azalıyor. Bizim kızımla akşam yatmadan önce şükürler olsun seanslarımız var. Hatta bazen o bana "haydi anne şükürlerimizi yapalım" demeye başladı.



PS: Outlook44 ekibi şükürler olsun ki yollarımız kesişmiş.

8 Ocak 2013 Salı

MERHABA



Uzun zamandır yazmadım. Bir yıl olmak üzere. Nereden başlayacağımı da bilmiyorum aslında. Paslanmışım biraz. Bu son bir yılda benim hayatımda çok şey değişti. Yazı yazmak için düşünmeye, oturup yazıyı planlamaya, kendimle kalmaya zaman ayırmadım. En son yazımda değişimlerden dolayı yaşadığım stresle baş etmeye çalışıyordum. Belki o yüzden pek de hayatımda neler oluyor diye düşünmek istemedim. Düşünmekle tüm değişimleri meşrulaştırmış olacaktım.
Oysa değişim vardı. Tek kişilik hayatım iki kişilik oldu. Bir ailem varken şimdi iki ailem oldu. Soyadıma yeni bir soyadı daha eklendi. Nüfus kağıdım değişti. İş adresim, ev adresim, yaşam alanım değişti. Arkadaşlarımla eskisi kadar sık görüşemez oldum. Aramıza bir köprü girdi. Çok sevdiğim sahile gidip koşu yapamaz oldum. Değişmemek için çok direnç gösterdim. Eski, var olan durumu korumaya çalıştım. Üzerine düşünmezsem, yazmazsam belki her şey aynı kalır sandım. Oysa yıl bile 2012’den 2013’e değişti. Merhaba 2013. Merhaba hayatımdaki değişimler. Değişimlerle birlikte akmaya karar verdim. Şimdilik…

Değişim, beraberinde gelişimi de getirdiği zaman direnç göstermek çok da akıl karı değil. Sonuçta bu değişimler benim hayatımın daha kolaylaşması, daha keyifli olması için oluyor. Bu sebeple, ben de yapamadıklarıma değil, hayatımda olanların keyfine, hayatıma getirdiği artılara odaklanmaya başladım. Yeni yaşam alanımda yeni bir düzen kurdum.  Arkadaşlarımla kıymetini anlamadığımız şip şak buluşmalar yerine daha özenli buluşmalar planlıyoruz. Eşimle, köprü trafiği nedeniyle kaybettiğimiz saatler yerine, evde vakitlice buluşup, aile olmanın keyfini sürüyoruz. Evim ve işim çok yakın olduğu için yollarda zaman kaybetmiyorum. Sahildeki bisiklet turları, yürüyüşlerin yerine spor salonuna daha sık gidip spor yapıyorum. Bu sayede bir buçuk yıl kadar önce Zumba ile tanıştım. Hatta Zumba’yı o kadar sevdim ki Zumba Uygulayıcısı eğitimlerine katılıp sertifika bile aldım. Bir başka yazıda bunu da anlatırım.

Fark ettim ki ben çok dirençli bir yapıya sahipmişim. Hatta yıllardır üzerimde taşıdığım birkaç fazla kiloyu bile değişime direnmek adına, bildiğimden başka biri olmamak adına bırakmadığımı fark ettim. Oysa değişim gelişim için olduğunda kaçınmak yerine değişimi kucaklamak gerekiyor. Bugün internette dolaşırken Elif Şafak'ın Aşk isimli kitabındaki Şems-i Tebriz-i kurallarından bir tanesi karşıma çıktı.

“Hakk’ın karşına çıkardığı değişimlere direnmek yerine, teslim ol. Bırak hayat sana rağmen değil, seninle beraber aksın. ‘Düzenim bozulur, hayatımın altı üstüne gelir’  diye endişe etme. Nereden biliyorsun, hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını?”


Değişim, çoğu insan için belirsizlik anlamına geliyor. Alışılan, sevilen şeylerden uzak kalmayı gerektirebiliyor. Yeni durum ise beraberinde beceriksizliği ve dolayısıyla rahatsızlık duygusunu getiriyor. Yaptığın işin ustasıyken bir anda çırak oluyorsun. Nereden bilebilirsin ki? Belki de yeni başlayan çıralık eski ustalığından çok daha fazla güzellik getirecek. Hayatın altı/ üstü nereden baktığına göre şekillenmez mi?

Sadece baktığın yeri değiştirmek bile, değişime daha kolay uyum sağlamanın bir yolu. Değişime direnmeyip teslim olunca gelişiyoruz. Yeni bir beceri kazanıyoruz, yeni insanlar hayatımıza giriyor. Bazen de kendimizin tanımadığımız bilmediğimiz yeni yönlerini, gizli kalmış potansiyellerimizi keşfediyoruz. O zaman direnerek kendimizi yormaya ne gerek var? 

31 Ekim 2011 Pazartesi

GENİŞLEYELİM!


Bu ay aynı temadan devam ediyorum. Aslında bilinçli olarak seçmedim bu seferki konu başlığını. Sanırım yazılarım da düşüncelerim de esnemenin bir sonraki aşaması olan genişleme, sınırları genişletme aşamasına geldi.

Geçtiğimiz haftalarda yeni bir eğitime başladım. "Dışa vurumcu Sanat Terapisi ve Gestalt Yaklaşımı" isimli eğitim tüm yıl boyunca belirli günlerde devam edecek. Ben değil miydim "çocuk oyunla öğrenir, oyun çocuğun tek işidir" diyen? Kendim oyun oynamasını unutmuştum uzun zamandan beri. Oyun insanın hayatına neşeyi, enerjiyi getiriyor. Oyunculuk insana daha ilerisini merak etmeyi hatırlatıyor. Ve yine oyun ve oyunculukla aslında hayatın korkulacak bir şey olmadığını nasılsa düşe kalka yaşayacağımı hatırlıyorum. Geçtiğimiz hafta sonu işte böyle oyunlarla, oyunculukla dolu keyifli bir eğitimdeydim.

Pilates dersinde roll-up (yuvarlanarak yukarı kalkma) hareketini yaparken, baştan başlayarak omurgayı tek tek kaldırarak yukarı sonra ayaklara uzanıyoruz. Önce yere dümdüz uzanıyorum, kollarımdan başlayarak bedenimi yukarı çekiyorum, çenem öne kapanıyor, göğsüm sırtım sırayla yukarı hareket ediyor, sonra kollarımla kendimi ileri itip ayak bileklerimin arkasına kadar uzatıyorum ellerimi. Ellerim ayak bileklerimin arkasına ulaşmaya çalışırken ben bedenimin uzadığını, sınırlarını genişlettiğini hissediyorum.
Bunu yaptıktan sonra genişlemiş olan göğüs kafesimle derin bir nefes alarak dimdik geriye ve yukarıya doğru uzanıyorum ve sonra yine sırtım, göğsüm, çenem boynum kafam ve en son kollarımı geri getiriyorum. Yani yuvarlanarak ileri ve geri doğru sınırlarımı esnetiyorum.

Bu eğitimde yaptıklarımızı da buna benzettim. Normal yaşantımda olduğundan daha çok oyun oynadım. Güvenli alanımdan dışarı çıkmayı denedim. Esnedim, alanımı genişlettim. Tanımadığım insanlarla oynadım, sonra onlarla aynı kâğıdı paylaşıp boyadım. Bir sonraki adımda içimi dışarıya döktüm. Roll-up pozisyonunda yapmaya çalıştığım gibi, ellerim ayak bileklerimin arkasına değene dek paylaştım. Sonra derin bir nefes alıp başkalarının paylaştıklarını dışarıdan içime çektim. Bu çift yönlü esneme bana çok iyi geldi.

Şimdiye kadar nedense genişledikçe kaybolma ihtimalimin de arttığına inanıyordum. Evet, yeni şeyler denemek, hayatıma farklı tatlar katmak için çabalıyorum. Eğitimler, seyahatler, farklı arkadaşlıklar, kitaplarla yaşam alanımı, zeminimi genişletmeye çalışıyorum. Belki de farkında bile olmadan, yine sonucunda ne olacağını bildiklerimle doldurmuşum hayatımı. Dolayısıyla kendimi geliştirdiğimde bile hareket ettiğim güvenli alan ölçüsü hep aynı oranda kalmış.  Alan büyüdükçe ben kendi güvenli alanımı ona göre ölçülendirmişim. Yani zeminim genişlese bile benim hareket etmeyi seçtiğim alan yine aynı kalmış. Göz aldanması yaşamışım. Hep aynı kalan bir şeyin genişlediğini sanmışım.

Gözümün önünde bir imge var. Kocaman bir yuvarlak, bu yuvarlağın merkezinde bir kısmı kırmızı renkli, merkezdeki kırmızıdan uzaklaştıkça yuvarlağın içini dolduran renk mor olmaya başlıyor. Ben kırmızıyı biliyorum. Her santimini tanıyorum. Orada çok emniyetliyim. O kırmızı alanda her bastığımda düştüğüm kaygan zemin de, ama onun da yerini biliyorum. Ne zaman düşeceğimi bilince, hazır olunca düşüşe, o kaygan zeminin varlığı daha az rahatsız ediyor. Peki o mor alan?  Yok oraya iç basmıyorum, onu tanımıyorum. Korkutucu, ürkütücü, bilinmez.
İşte güvenli alanım dediğim yer yuvarlağın içindeki kırmızı boyalı alan. İyisini de kötüsünü de bildiğim alan. Belki mor alanda daha ilginç, yeni şeylerle karşılaşacağım. Ama yine de insan hep eksikleri, gedikleri de olsa bilineni bilinmeyene tercih ediyor. Ben de böyle yapmışım. Bu eğitimden sonra ben moru merak etmeye başladım. Yeni alanları keşfettikçe, onları da kendi kırmızıma boyayacağım.

Güvenli alanımdan çok uzaklara gitmek değil, ama bir parça daha açılmak... Kapının diğer tarafında ne olduğunu merak etmek, kafamı uzatmak,  her zaman oturduğum koltuğun biraz ötesine yürümek, belki de gittiğim yerde karşıma çıkan yeni bir koltuğa oturmayı deneyeceğim.  Hadi bakalım! Yürümeye devam.
  
RESİM: Kafanızı resme yaklaştırarak bakarsanız resmin ve renklerin genişlediğini, kafanızı resimden geriye doğru hareket ettirerek bakarsanız resmin ve renklerin daraldığını göreceksiniz. Bu bir göz aldanmasıdır.

25 Eylül 2011 Pazar

ESNEKLİK

Her spor yaptıktan sonra çalışan kaslarımı esnetmek için bazı hareketler yapıyorum. Esneme hareketleri; çalışan kasların gerilimini azaltıyor, gevşeme durumuna geçmesini hızlandırıyor. Sıkışan eklemler esneme hareketleri sayesinde birbirine sürtünmüyor ve böylece kaslar uzuyor. Kaslar uzadıkça da hareket kabiliyetimiz artıyor. Daha uzun adım atabiliyoruz. Daha yükseklere kolumuzu uzatabiliyoruz. Tabi ki her şey de olduğu gibi bunda da süreklilik çok önemli. Başlarda bazı hareketleri yapmak zorluyor, kaslarımın tam olarak açılamadığını görüyorum. Sabırla hareketleri yapmaya devam ediyorum ve her seferinde ulaşabileceğim noktanın bir az daha ilerisine ulaşmayı hedefliyorum. Yani eklemlerimin ve kaslarımın sınırlarını esneterek genişletiyorum.

Yogadaki tüm duruşlar esneme üzerine kurulu. Her nefeste, vücuda giren oksijen ile kaslar daha ileriye uzamakta, ulaşabildiğinin sınırları genişletiyor. Bu duruşlar ve genişleme de iç organlarımızın rahatlamasına ve daha verimli çalışmasına yardımcı oluyor.

Birkaç gün önce gazete okurken gördüğüm bir haber bana çok ilginç geldi. Doğuştan alnında büyük bir kırmızı leke ile dünyaya gelen bir çocuğun tedavisinde kullanılan yöntemi çok yaratıcı buldum. Doktorlar, lekeyi kapatmak için küçük çocuğun alnına iki büyük implant yerleştirdi. Dışarıdan bakıldığında iki boynuza benzeyen implant bir süre sonunda deriyi esneterek kendine yer yaptı. Deri yeteri kadar esnediğinde ise implantlar çıkartıldı. Geride kalan o fazla yeni deri parçası ile alnındaki kırmızı lekenin üzerine yama yapıldı. Tedavi tam dört ay sürdü. Çocuğun alnındaki leke tamamen kaybolmuştu. Habere bu linkten ulaşılabilir.
http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/printnews.aspx?DocID=18805002

İnsan vücudu işte bu kadar mükemmel bir sistem. Gerektiğinde eklemlerini, kaslarını, derilerini esneterek kendine yeni yer açmayı ve sınırlarını genişletmeyi biliyor.

Sonra biraz içime dönüp baktım. Aslında kişisel gelişim dediğimiz şey de bir nevi esneme hareketi değil mi? Kendi özelliklerimizi tanımaya çalışıyoruz. Küçük küçük egzersizler ve değişiklik denemeleri yaparak yaşam alanımızın sınırlarını genişletiyoruz.

Evet, bu hafta ben de esnedim. On yılı aşkın süredir ilk kez farklı birine manikür yaptırdım. Benim için tabu gibiydi. Her şey değişir de O, asla değişmezdi. Hem arkadaşım, hem de bu işin ustasıydı. Bu kararı vermem uzun sürdü, kendimle savaştım. İçim karşı çıktı. “Yok, olmaz, değiştiremem, çok alıştım. Hem başkası o kadar iyi yapamaz” dedim. Ama bu eski alışkanlığıma bağlı kalma hissim de beni zorluyordu.

İş yeri evinden uzakta olanlar ne demek istediğimi anlayacaktır. İstanbul’un trafiğinde bir yerden bir yere yetişmek bunca zaman alırken, ben yollarda sürünmek ile sürünmemek için bakımımı ihmal etmek arasında tercih yapmak zorunda kalıyordum. Ama bazen koşullar, zaman darlığı, trafik gibi sebeplerle esnemek daha iyi sonuç verebiliyor.

Esnemeye başladığım anda hayatım kolaylaştı. Hem manikür yaptırabildim, hem trafiğe girmek zorunda kalmadım, hem de gittiğim yerde kendimi bakımlı hissedebildim. Esnemek bana iyi geldi.

İkili ilişkilerimizde, iş hayatımızda, ev düzenimizde ve daha pek çok konuda esnemek işimize yarayabilir. Kim bilir hepimiz başka hangi konularda yeniye uyum sağlamamak için direniyoruz. Yeniye direnç gösterirken de “eskilere bağlıyım, hatır şinas biriyim” diye kendimize bahaneler buluyoruz. Gerçekte ise bu bir kandırmaca. Hayat yenide yaşanıyor. Yeni durumlara uyum sağlayabilmek için her gün biraz kasları esnetmek gerekiyor. Sürekli minik minik esneyerek hayatımızın sınırlarını genişletebiliyoruz. Esneyelim biraz, her nefes alışımızda biraz daha zorlayalım kaslarımızın, düşüncelerimizin sınırlarını.

Daha ileriye, daha yeniye…

7 Temmuz 2011 Perşembe

YENİDEN DOĞMAK

Dün akşam işten çıktığımda spora gitmeyi, çıkışta biraz ev alışverişi yapmayı ve dönüşünde de bir arkadaşımla sahilde ayaklarımı kuma değdirerek çay içmeyi planlamıştım. Akşamüstü tam işten çıkmaya hazırlanırken önemli bir iş çıktı ve ben umduğumdan iki buçuk saat sonra ofisten çıkabildim. Böylece hem zamanlama olarak spora gitme planım suya düştü hem de enerji olarak ev alışverişi yapmaya halim kalmadı. Kendimi deniz kenarına attım. Hayatın getirdiklerine uyumlanıp yeni durumun akışına girdim.  Bazen hayat takvim üzerinde planladığımız gibi ilerlemeye bilir. Evlenmek için, çocuk sahibi olmak için,kariyerimizdeki hedefe ulaşmak için, yalnız başına/biriyle birlikte yaşamak için ya da bungee jumping yapmak için kafamızda bazı yaş aralıkları belirlemiş olabiliriz. Ama hayat bizim zamanımıza uymak zorunda değil, her şey geldiği zaman geliyor.



Zamanını bilememek ve belirlediğim takvimin bozulması bazen beni mutsuz ediyor. Çevreme baktığım zaman insanların hayatına biri girdiğinde, evlendiğinde, ailesinden birini kaybettiğinde, çocuk sahibi olduğunda, büyük kariyer değişiklikleri yaptıklarında benzer durumlar yaşadığını gözlemliyorum.  Ben; kendim için belirlediğim bazı sıfatlar planlanmadığım şekilde farklılaşmak zorunda kaldığında mesleki alanda bunu yaşadım. Çok severek yaptığım bir mesleğim vardı. Planım hayatım boyunca eğitim ve psikoloji alanında çalışmak ve bu alanda uzmanlaşmaktı. 2005 yılında planlamadığım bir şekilde kardeşimin askerliği nedeniyle aile şirketimizde çalışmaya başladım. Bir anda kendim için belirlediğim sıfat değişmişti. Benim psikolojik danışman sıfatından tüccar sıfatına geçmem, daha doğrusu bu değişimi ruhumla benimseyerek kabullenmem 2009 yılını buldu. Sadece işi yaparak değil, o işin sahibi olan kişi olduğumda değişebilmiştim. Artık bu sıfatımla yaşıyorum.  Yani kendimi olduğum halimle kabul ettim. Zaten değişim kendini olduğun gibi kabul etme süreci değil mi? Aslında bu; bir nevi eski beni öldürüp yeni bir ben doğmasına izin vermek oldu. Biraz uzun sürdü bu değişimi içselleştirip, alışabilmem J 

Gestalt eğitimlerinde öğrendiğimiz bir kavram aklıma geldi: Aynılık ihtiyacı/ değişim ihtiyacı. 
Bununla ilgili minik bir hikaye paylaşmak istiyorum.



Kartalın Yeniden Doğuşu

“Kartal, kuş  türleri içinde en uzun yaşayanıdır. 70 yıla kadar yaşayan kartallar vardır. Ancak bu yaşa ulaşmak için, 40 yaşlarındayken çok ciddi ve zor bir kararı vermek zorundadır. Kartalın yaşı 40'a dayandığında pençeleri sertleşir, esnekliğini yitirir ve bu nedenle de beslenmesini sağladığı avlarını kavrayıp tutamaz duruma gelir. Gagası uzunlaşır ve göğsüne doğru kıvrılır. Kanatları yaşlanır ve ağırlaşır. Tüyleri kartlaşır ve kalınlaşır.
Artık kartalın uçması iyice zorlaşmıştır. Dolayısıyla kartalın burada iki seçimden birisini yapması gerekir. Ya ölümü seçecektir ya da yeniden doğuşun acılı ve zorlu sürecini göğüsleyecektir. Bu yeniden doğuş süreci 150 gün kadar sürecektir. Bu yönde karar verirse kartal bir dağın tepesine uçar ve orada bir kaya duvarda, artık uçmasına gerek olmayan bir yerde yuva kurar. Bu uygun yeri bulduktan sonra kartal gagasını sert bir şekilde kayaya vurmaya başlar. En sonunda kartalın gagası yerinden sökülür ve düşer. Kartal bir süre yeni gagasının çıkmasını bekler. Gagası çıktıktan sonra bu yeni gaga ile pençelerini yerinden söker, çıkartır.
Yeni pençeleri çıkınca kartal bu kez eski kartlaşmış tüylerini yolmaya başlar. 5 ay sonra kartal, kendisine 20 veya daha uzun süreli bir yaşam bağışlayan meşhur yeniden doğuş uçuşunu yapmaya hazır duruma gelir.”

Yehuda Berg bugün gelen mailinde şunu demiş: bazen hayat senin planladığın gibi değil de kendiliğinden ilahi bir şekilde geliştiği zaman tek yapman gereken ilerlemeye devam etmektir. Hayatında olan herşey zaten olması gerektiği gibi, ihtiyacını karşılamak üzere doğrusu ne ise o şekilde gerçekleşiyor, şimdi yapman gereken bu akışa uymak için ruhunu da ilerletmek.

Hayatımız boyunca sık sık hikayedeki kartal gibi yeniden doğuş süreci yaşamak zorunda kalabiliriz. Yaşantımızın farklı dönemlerinde pek çok değişimden geçeriz. Çocuk bedeninden yetişkin bedenine, şişmanlıktan zayıflığa, öğrencilikten çalışan hayatına, asistanlıktan yöneticiliğe, ailenin ufak kızı olmaktan yetişkinliğe, bekarlıktan çift olmaya, yalnızlıktan aile hayatına yolculuklarımız olur. Bu yolculuklarda, değişime ayak uydurabilmek için eski alışkanlıklarımıza sarılmadan, yenilerine direnmeden, içinde bulunduğumuz durumun farkında olarak, kendimizle temas ettiğimizde yeniden doğmaya hazır oluruz.

Nasıl olsa; her yeni doğan ben o gün için en iyisi olacaktır.


13 Ekim 2010 Çarşamba

Görünmez İplerle Bağlıyız!

Uzun süredir beslenmeme dikkat etmiyordum. Tatiller, yaz gezmeleri derken ne yediğimin pek farkında olmuyordum. Geçtiğimiz hafta artık daha özenli beslenip, bedenime giren gıdaları seçmeye karar verdim. Ve bir beslenme uzmanı ile görüştüm. Yağ-kas-kilo ölçümlerimi yaptı. Bildiklerimi doğruladı. Evet! Bir miktar yağ azaltmam gerekiyor.

Biraz bedenin sisteminden bahsetti bana. Vücut sisteminin ana yakıtı enerji. Bedensel fonksiyonlarımızı enerji yakarak sürdürüyoruz. En basit olarak enerjiyi karbonhidratlardan sağlıyoruz. Gelen karbonhidrat bedenin içinde enerjiye dönüşüyor. Kullanılmayan enerji ise bedenimizde yağ hücreleri içinde biriktiriliyor. O yüzden sabit bir kiloda kalmak için ya aldığımız kadar enerjiyi yakmak ya da daha az enerji almak gerekiyor. Daha az enerji almak için karbonhidrat alımını limitlediğimizde vücut fonksiyonları tabi ki durmuyor, sistemin bir elemanı olan karbonhidrat eksilince vücut yerine yeni bir yakıt bulmaya çalışıyor. Yağ hücrelerinin içinde stoklanmış olduğu enerjileri kullanmaya başlıyor. Böylelikle yağ hücrelerinin içleri boşalıyor ve yağ hücreleri küçülüyor. Tabi dolayısıyla beden inceliyor. Yani sistemin bir elemanı değişince sistemin tamamında bir farklılık meydana geliyor.

Sistem teorisi özellikle aile terapilerinde çok yararlanılan bir yaklaşımdır. Bedenimi bir sistem olarak değerlendirince biraz eski aile terapisi eğitimleri notlarımı karıştırdım. Kitapçıda da konuyla ilgili ilginç ve kolay okunan bir kitaba rastladım. Bir İlişki 50 Günde Nasıl Kurtulur? isimli kitap birbirini seven ama sorunlar yaşadıkları için evlilikleri bitmenin eşiğine gelen bir çiftin terapi sürecini anlatıyor. Kitabın içinde bir yerde “Bir şey değişir her şey değişir” sloganına yer verilmiş. Aynı zamanda bir eğitim vakfının da sloganı olan bu cümleyi de sistem teorisi çerçevesinde kendi örneğime ilişkilendirdim. Ben bedenimin sistemini oluşturan her unsuru aynı tutarsam hiç değişmeden kalırım. Ben bedenime giren karbonhidrat miktarını farklılaştırırsam her şey değişir. Enerji depoları devreye girer ve uzun bir süre devam edince hatta bedenimin şekli bile değişir, incelir. Ben spor yaparsam sistemin daha çok enerjiye ihtiyacı olur. Kilo alıp/verme gibi çok sıradan sandığım bir alanda da sistem teorisinden faydalanabiliyorum.

Tıpkı mekanik bir saat gibi işler sistemler. Çarkların hepsi birlikte dönmeyi sürdürdüğü zaman saat çalışır. Çarklardan biri bozulur ve dönmeyi bırakırsa saat bozulur. Yani sistemi oluşturan her parça sistem içindeki görevini tam olarak yerine getirirse ahenk ve huzur oluşur.

Kitabın yazarı sistemin içindeki görevlerimiz hakkında şöyle bir tanımlama yapmış: Düştüğümüz en büyük hata hep aynı şeyleri yaptığımız halde farklı sonuçlar beklememizdir. Hem yeme/hareket etme biçimimde bir farklılık yapmayıp hem de neden yağlarım erimiyor, neden zayıflamıyorum diye sormam çok yersiz olur. Davranışlarımın sorumluluğunu alıp, yediklerimin sistemdeki etkisini farkettim. şimdi sıra sistemde fark yaratmakta/dünyayı değiştirmekte  : )

Herkes dünyayı değiştirmeyi ister ama kimse kendini değiştirmeyi düşünmez.
Leo TOLSTOY

Hepimiz çeşitli alt sistemlerin parçasıyız. Birbirimize görünmez iplerle bağlıyız. Birimiz her zamankinden farklı bir şey yapsak öbürümüz etkilenir. Kitaptaki kadın ve adam mesela; birbirlerini seviyorlar ama zaman içinde davranışları bu sevgiyi iletmez hale geliyor. Daha çok birbirlerini iğneleyici ve kırıcı davranmaya başlıyorlar. Mutsuz bir ilişki pekiştiriyorlar. İkisi de aynı kalsaydılar belki de boşanacaklardı. Ama değişime kapı açtılar. Yaptıkları davranışın hangi amaca hizmet ettiğinin farkına varıp eşine olan sevgisini ileten yeni davranışlar geliştirmeye başladıkları zaman onların sistemi de farklılaştı.

Kitap: Bir İlişki 50 Günde Nasıl Kurtulur? Ebru Tuay Üzümcü- Remzi Kitabevi

28 Haziran 2010 Pazartesi

BENİ ARARKEN...


Seda Diker’in “Beni Ararken” isimli kitabının son sayfasını az önce kapattım. Kısmen kendi hayat hikayesi, kısmen de kendi danışanlarının hikayelerini harmanlayarak bir roman yazmış. Kitapta; paralel evrenler, geçmiş hayatlar ve bunun gibi kavramların yaşamdaki örneklerini anlatıyor.  Çok fazla bilgi sahibi olduğum bir konu değil. Ama çok ilginç. Paralel Evrenler teorisini ilk kez Amerikalı fizikçi Hugh Everett ortaya atmış. Teoriye göre; hayat boyu pek çok seçim yapıyoruz ve her seçimimizde evren çatallara ayrılarak paralel evrenler yaratıyor. Yani seçimlerimiz bizim hangi hayatımızda yaşayacağımızı belirliyor. 


Biraz karmaşık bir konu. Kimileri gerçekliğine kimleri de bunların kafayı çizdirmiş insanların uydurmaları olduğuna inanıyor. Ben de kitabı okurken kendi yaşadığım olayları gözden geçirdim. Gerçekten de hayatımda ben ne seçersem onu yaşadığımı farkettim. Yani ben yaptığım seçimle hangi gerçekliği yaşamak istediğime karar veren kişiyim. Dolayısıyla ne seçersem onu yaşıyorum.

Geçtiğimiz gün gazetede bir haber okudum. İnsanın inanmayı seçtiği şeyin onun gerçeği olduğunu çok iyi anlatan bir örnek. “Polonya'daki Lodz kasabasından çıkan tren, dükkanlara dondurma dağıtır. Görevlilerden ikisi, dondurmaları dükkana taşımak için dondurma dolabının içine girer. O sırada dolabın kapağı kapanır ve içeride kalırlar. Dolabın kapağına vururlar ama onları duyan kimse yoktur. Öleceklerini anlarlar ve sürekli kendi kendilerine "Donacağız,donacağız..." diye mırıldanırlar. İçlerinden bir tanesi kağıda donma aşamalarını yazmaya başlar. "Önce tenimde karıncalanma hissetmeye başladım. Şimdi ayak parmaklarım uyuşmaya başladı… Yavaş yavaş tenimiz donmaya başladı, artık dayanamıyoruz." Ve sonunda donarak ölürler. Akşam onları orada bir kasabalı bulur ve polise haber verir. Olay yerine gelen polis otopsi sonucunda adamların donarak öldüklerini belgeler. Ancak ilgi çekici bir durum vardır. DOLAP SABAHTAN BERİ ÇALIŞMIYORDUR.

Sirklerde cam kırıkları üzerinde yürüyen, demir çiviler üzerinde rahatça uyuyan, ağzına kılıçları sokup çıkartan insanlar görürüz. İşte aslında bu deneyimlerin hepsi aynı noktada birleşiyor. İnanmayı seçtiğin şey senin gerçeğin oluyor.

Ayşe Arman Mayıs ayında yayınlanan bir röportajında ateşin üzerinde nasıl yürüdüğünü anlatmıştı. Bana çok imkansız gibi geldiği için heyecanla okudum. Dünyaca ünlü bir motivasyon konuşmacısı olan Priya Kumar’la görüşmüş ve kendisi de ateşte yürümeden önce Priya’ya  ateş üzerinde yürümeden önce insanları nasıl hazırladığını sormuştu. Priya; ateşte yürüyecek insanların; önce korkularıyla yüzleşmelerini istiyor. Korkularını alıp önlerine koyuyor ve onlara: “İnandığınız şey, sizin gerçeğiniz olur” diyor. “Isı kaç derecede olursa olsun, sizi yakacağına inanırsanız yanarsınız.”   Çalışmayan buzdolabında donacaklarına inandığı için donan adamlar ya da cayır cayır yanan ateşte yanmadan yürüyen insanlardan olmayı seçebiliriz.

Pekçok kişisel gelişim kitabında; “önce hayatında olmasını istediğin değişime inan, sanki o değişim gerçekleşmiş gibi hissetmeye başla” diyor. Bir şeye kuvvetle inanınca ona sahip de olabiliyorsun. Önce inan ve sonra inanmayı seçtiğin şey senin gerçeğin olsun.  Elbette; her seçim kendi başına değerlendirilir. Bir seçimi bir kere yaptım diye hep orada kalmak zorunda değilim. İnanmayı seçtiğim bir gerçeği bir başka zaman diliminde değiştirme özgürlüğüne de sahibim. Örneğin, ilk aşk ilişkisinde üzülen bir kadın erkeklere güvenilmeyeceği fikrine inandı. Yeni ilişkilerinde seçimlerini hep bu inanç doğrultusunda yaptı. Ve bunu hayatına genelledi. İnandığı şey onun gerçeği oldu ve bütün ilişkilerinde erkeklere güvenmemeyi seçti. Oysa paralel evrende yaşayan bir başka o, bunun o duruma özel bir sonuç olduğunu bildi, hayatına genellemedi ve mutlu ilişkiler kurmaya devam etti. (fazla bu konuları düşününce insan içinden çıkamaz hale geliyor, kafayı çizdirmek işten değil J bu kadın, öbür boyuttaki aynı kadın… neler diyorum ben)

İnanmayı seçtiğimiz bir şey gerçeğimiz haline gelmeden önce; hayatımızdaki değişim gerçekleşmeden önce korkularımız yeniden karşımıza çıkabilir. Çünkü egomuz değişimi sevmez. Tanıdık bildik, denenmiş olan acı da verse rahatlık alanıdır. Orada kalmayı yeniye tercih eder. Ateş üzerinde yürümeye hazırlanan 100 kişiden 5’i vazgeçebiliyormuş. Korku, şüphe, başarısızlık duyguları, beceriksizlik, geçmiş hatalar bizi hep eski tanıdık gerçeklikte tutmaya çalışıyor.

Ben; bu olumsuz düşüncelere gözümü kulağımı kapatıyorum. Yeni olan bilinmez tabi ama bildiğim bir şey var: Eğer istersem ateşin üzerinde bile yürüyebilirim.

Yeni yazıya uygun bir şarkı var yine. Mary J. Blige- Each Tear


22 Ocak 2010 Cuma

DEĞİŞİMİ İSTEMEK

Değişim ne kadar çok hayatımın içindeymiş. Bakıyorum da aynı kavramı farklı alanlarda ve anlamlarda yazıp yazıp duruyorum. Haydi bakalım, yine değişim temalı bir yazıya merhaba!

Geçen gün biriyle konuşmamızda geçen bir cümle beni düşündürdü. Eşinin daha organize olmasını istediğini, randevularını unutmasın diye, araması gereken kişileri, yapılacak işlerinin hepsini yazabilsin diye ona büyük bir ajanda almak istediğini söyledi. Cümle benim için çok can alıcıydı. “Ajanda alayım ona da düzeltsin kendini”

Benim hassas kulaklarım! : ) hemen bu cümleyi yakaladı. Acaba bir insanın değiştirmek istediğimiz bir özelliğini onun rızası olmadan düzeltebilir miyiz? Kişinin içinden değişim rüzgarı gelmezse değişim olabilir mi? Biraz değişim üzerine düşünmek istiyorum.

Hayatımdaki çeşitli ilişkileri gözlemliyorum. Tabii ki arkadaşlarım, ailem ya da erkek arkadaşlarımda farklı olmasını istediğim özellikler oldu, oluyor. Geçmişte ben de bunları değiştirmeye çalıştım. Karşımdakine ne istediğimi söylersem, onun benim istediğim gibi olmasına yardım edersem onun değişim işini de kolaylaştırabileceğimi sandım. Bazen de değişmesi istenen ben oldum. Her iki girişim de başarısız oldu.

Kişi kendisi yürekten istemezse saçının bir teli bile değişmez. Hatta kimi zaman “istiyorum” dese bile kararsız olması, yürekten değişimi istediğine emin olmaması aynı kalmasına neden olabiliyor. Anlayın işte, dışardan birinin istemesi ile asla kimse değişmeyecektir. Hatta belki de değişmesi için baskı gördüğü için ilişkiler gerilecek, sevimsiz bir durum olacaktır. Çünkü bozuk olan bir şey düzeltilir. Oysa her birey olduğu hali ile değerlidir, düzgündür. Belki de daha mutlu olmak için, kişiyi olduğu gibi kabul etmek yeterli olacaktır. Ne yapalım o da öyle kalsın…


O zaman başkarını bırakıp kendimize bakalım, olmak istediklerimizi belirleyelim ve onları görselleştirelim. Kendimi; arzu ettiğim tatile giderken, biletim elimde ve havaalanında düşünebilirim. LA de sevgili arkadaşımla gezerken düşleyebilir, içtiğimiz margaritanın tadını hissedebilir ve yüzüme bunların hepsini yaparken  olacak gülümsemeyi yerleştirebilirim. Almayı çok istediğim evin içinde misafir ağırladığımı gözümün önüne getirebilirim. Bloguma her gün keyifle yeni yazılar yazarken bilgisayarın başında şimdiden görüyorum bile kendimi. Yerli yersiz alınganlık yapmadığım günleri, arkadaşlarımın benle uğraşmalarını gülümseyerek dinlediğimi, şu fazlalık 5 kilomdan kurtulup yeni aldığım bikinimle deniz kenarında dolaştığımı düşleyebilirim.

Sonuç olarak, eğer istersem ben ancak beni değiştirebilirim.

RESİMLER:
http://www.big-images.com/1-877-781-9301/News_files/Visualize-final-product.png
http://images.google.com/imgres?imgurl=http://i.ehow.com/images/GlobalPhoto/Articles/5490200/Change-main_Full.jpg&imgrefurl=http://www.ehow.com/how-to_4845353_6_avoid-common-logical-errors.html&usg=__sBqVZcTyAZbLqD4GI_tLagiLQf4=&h=300&w=380&sz=18&hl=tr&start=19&um=1&tbnid=4cp7MpyaaPVvlM:&tbnh=97&tbnw=123&prev=/images%3Fq%3Dmake%2Bchange%26hl%3Dtr%26rls%3Dgm%26sourceid%3Dgmail%26um%3D1