Hergün yeni bir şeyler yaşıyoruz. Her yaşantı ruhumuzda bir iz bırakıp geçiyor. Ben, bu izlerin hayatımızdaki pozitif izdüşümlerinin takipçisiyim.

inanç etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
inanç etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

25 Ağustos 2011 Perşembe

ABRA CADABRA

 Bir akşam uykuyla uyanıklık arasında gidip gelirken aklıma düştü bu iki kelime: Abra Cadabra.

Hemen telefonu elime alıp anlamını araştırmaya başladım. Vikipedi’de bulduğum tanımlamaya göre Aramice kökenli bir deyiş. Hatta Kabalistik kaynaklara göre doğru yazılışının abrahadabra olduğu belirtiliyor. İbrani dilinde Abra Cadabra (אברא כדברא) “söylediğim gibi yaratacağım” anlamına geliyor. ( I will create as I speak)

Bir başka tercümeye göre “I speak the blessing-kutsamayı söylerim” anlamına da geliyor.

Eski zamanlarda bu iki kelimenin çaresiz hastalıkları iyileştirdiğine inanılırdı. Kötü etkilere karşı nazar olarak kullanılıyordu. Kelimeyi farklı bir yazı biçimiyle bir kâğıda yazıp muska şeklinde takmanın hastalıkları önleyeceği düşünülüyordu.

Sihirbazlar, gösteri öncesinde heyecan unsurunu arttırmak için Abra Cadabra kelimelerini bir dizi hareketle birlikte ritüel olarak kullanırlardı. Abra Cadabra dediklerinde içi boş olan şapkada bir tavşan belirirdi. Sihirbaz söylediğini yaratırdı.

Şarkıyı dinlemeye başlayabilirsiniz: abracadabra- steve miller band

 

Abra Hadabra kelimesini araştırırken karşılaştığım birkaç makalede bu kelimenin ‘insanın içindeki Tanrı’lığı’ simgelediğinden bahsediliyordu. İşte o zaman kafamın içinde yerini buldu.

Çeşitli kitaplarda evrendeki her şeyin ve düşüncelerin de enerji olduğu anlatılıyor. Enerji bir titreşim oluşturuyor ve benzer frekanstaki titreşimler bir araya geliyor. Biz düşüncelerimizle bir enerji titreşimi yayıyoruz. Bu titreşim kuvvetlenerek maddeye dönüşüyor. Yani biz düşüncelerimizle kendi hayatımızı yaratıyoruz. Ne söylersek onu yaratıyoruz.

Abra Cadabra! Söylediğim Gibi Yaratacağım!

Abra Cadabra! Söylediğim Gibi Yaratacağım!




Sır, Çekim Yasası, Kuantum ve benzeri konuları ele alan kitaplarda bu konulardan bahsediliyor. En çok neyi düşünürsek, aklımızın içinde hangi fikirlere, hangi isteklere daha büyük inançla bağlıysak onları hayatımıza çekiyoruz. Dileklerimizin limitini de biz koyuyoruz. Kendi düşüncelerimizle bir şeyin olabileceğine ya da olamayacağına karar veriyoruz.

Örneğin; “Mümkün değil kilo veremiyorum artık, gençken daha kolaydı, şimdi zor.” diyen birisi, gerçekten de veremeyecektir. Çünkü kendi limitlerini belirlemiştir. Düşüncelerinin titreşimleri, inancının gücüyle doğru orantılı olarak maddeleşecek ve bu kişi gerçekten kilo veremeyecektir. Çünkü aynı şeyler aynı şeyleri çeker. Kilo veremeyeceği inancıyla güçlenen olumsuz titreşimi yaratılıyor. Abra Cadabra!

Hayatımızda korkuyu düşünürken, korktuklarımız bir bir önümüze çıkar, hayatımızda sağlık, bolluk bereket düşünürsek de onlara sahip oluruz. Sanırım aklımızdan geçen düşünceleri güçlendirmek için zaten gerçekleşmiş gibi davranmak en iyi yöntem. Dileğimizin nasılsa olacağına kesin gözüyle bakmak, içimizdeki endişeden arınmak ve kendimize güvenmek hatta gerçekleştiği için şükretmek düşüncenin titreşimini güçlendirebilir.

Eskilerin söylediği bir atasözü geldi aklıma: İyilik yap at denize, balık bilmez ise halik bilir. Sen istediğini “Olur mu? Olmaz mı?” telaşına kapılmadan, ihtimalleri sınırlamadan hayal et. Sahip olmak istediğin şeyi düşün, dileğini dile ve unut. Tesadüflere ve sezgilerine inan. Yeterince istediysen, zamanı geldiğinde nasılsa gerçekleşmiş olacak.

Abra Cababra! Söylediğim gibi yaratıyorum!

Haydi siz de yaratın, sahip olmak istediğiniz hayatı...

Resim: http://www.123rf.com/photo_6144174_stars-from-hat-3d.html














13 Ağustos 2010 Cuma

HAYAL ET



Ben kıvırcık saçlı kadınlar tanıyorum. Onlar tanıdığım başka insanlara benzemiyorlar. Kurallara uymayı pek sevmiyorlar. Kendi kurallarını yazıyorlar. Kendi ayakları üzerinde durmak istiyorlar. Özgür ama ailesine bağlı, yerleşik ama aklı bir karış havada olmayı seviyorlar. Bu kadınlar hayatı doya doya yaşamak istiyorlar. Onlar kimsenin gitmediği yoldan yürümeyi seçiyorlar. Bazen yolda engellerle karşılaşınca hata yaptıklarını farkediyorlar ama yılmadan, ders alıp yola devam ediyorlar. Yeni çözümler üretip gelişimin peşinde koşuyorlar. Ne olursa olsun; mutlu olacağı hayatı hayal etmeye devam ediyorlar ve onu yaşıyorlar.


Küçük bir kızken, o kıvırcık saçlı kadınlardan olmayı hayal ederdim. Kendi ayaklarının üzerinde duran, toplumla uyumlu ama bir o kadar da farklı ve kendi kalabilen biri olmayı hayal ederdim. Zorluklarla baş edebilen, kimi zaman gülüp geçen, kimi zaman çok üzülen ama yine de ayakta kalabilen kıvırcık saçlı bir kadın olmayı hayal ederdim. Hem demir kadar sağlam kalıp hem de duygularıyla eğilip bükülebilen biri olmayı hayal ederdim. Bu hafta farkettim ki artık ben de onlardan biriyim. Büyüdüm ve hayal ettiğim kıvırcık saçlı kadın oldum. Tabi o kıvırcık saçlı kadın olmanın bir bedeli de varmış. O zamanlar bunu bilmezdim şimdi öğrendim.

Hayal ettiklerimi düşündüm. Hayatımın ne kadarının kendi hayal ettiklerimden oluştuğunu farkettim. Çevremdeki insanları gözlemledim. Hepimiz kendimiz için farkında olmasak da hayal ediyoruz. Nasıl bir ev istediğimizi, nasıl bir aile istediğimizi, gideceğimiz tatilin nasıl geçmesini istediğimizi, ne tür bir işte çalışmak istediğimizi hayal ediyoruz. Bu haftaki arkadaş sohbetlerimizde sıklıkla “hayalinde canlandırmak” (Visualize) kelimesi dolandı.
Kimi insanlar içindeki gücün farkındalar. Hayatı için güzel, olumlu şeyler hayal ediyorlar. Yeterince hayal ederlerse, hayatın onları olduracak yönde akışa geçeceğini biliyorlar. Bazı insanlar ise içindeki gücün hiç farkında değiller. İki lafın birisi olumusuz oluyor. “vallahi düşüp bayılacam, ay bu adam beni hasta edecek, korkunç bir işte çalışıyorum, zaten benim başıma hep aksilikler gelir, bizim ailede herkes şeker hastası kesin bende de olur” gibi cümleler çıkıyor ağızlarından hep. Bu tür insanlar ise ne yazık ki hayatın akışında bilinçsizce hayal ettikleri olumsuzlukları gerçek haline getiriyorlar. Aksilikler onları buluyor, hasta oluyorlar, işlerinden mutsuz oluyorlar. Çünkü her şeyin yolunda gittiğini, sağlıklı olduklarını hayal etmiyorlar. 

Birkaç akşamdır uykuya dalmadan önce hayatımda olmasını istediğim şeylerin görüntülerini yaratmaya zaman ayırıyorum. Tıpkı örgü ören bir kadının ilk ilmeği attığı zaman; yapacağı hırka, bere ya da atkının şeklini gözünün önüne getirmesi gibi ben de hayatımda olmasını istediklerimi ilmek ilmek hayal ediyorum. Biliyorum ki her yeni ilmekte zihnimdeki o imaja biraz daha yaklaşıyorum. Hayatımda ne olmasını istiyorsam, kendimi hangi resmin içinde görüntülüyorsam o hayatı oluşturuyorum.

Biraz önce kova burcu için haftalık bir yorum okudum. Kısa bir alıntı yapmak istiyorum.

 “Bu hafta; hayatına getirdiğin görüntüler ve kendini çevrelediğin imajları seçerken daha proaktif ve bilinçli olmak için mükemmel zaman. Hayalgücünün getirdiği görüntü akışını yönlendirmeye önem ver….Kendine bir iyilik yap ve olabildiğince etrafındaki güzellikleri fark et. Çöplüklerin üzerinde güzel bahçeler, çatık kaşlı insanlarda enteresan suratlar hayal et…..”

Bu sabah; hayal etmenin gücüne inanan ve hayal edebilen kişilerden biri hayaline kavuştu. Tebrikler ve Dünya’ya hoş geldin Karla.

Hayal etmeye devam…

28 Haziran 2010 Pazartesi

BENİ ARARKEN...


Seda Diker’in “Beni Ararken” isimli kitabının son sayfasını az önce kapattım. Kısmen kendi hayat hikayesi, kısmen de kendi danışanlarının hikayelerini harmanlayarak bir roman yazmış. Kitapta; paralel evrenler, geçmiş hayatlar ve bunun gibi kavramların yaşamdaki örneklerini anlatıyor.  Çok fazla bilgi sahibi olduğum bir konu değil. Ama çok ilginç. Paralel Evrenler teorisini ilk kez Amerikalı fizikçi Hugh Everett ortaya atmış. Teoriye göre; hayat boyu pek çok seçim yapıyoruz ve her seçimimizde evren çatallara ayrılarak paralel evrenler yaratıyor. Yani seçimlerimiz bizim hangi hayatımızda yaşayacağımızı belirliyor. 


Biraz karmaşık bir konu. Kimileri gerçekliğine kimleri de bunların kafayı çizdirmiş insanların uydurmaları olduğuna inanıyor. Ben de kitabı okurken kendi yaşadığım olayları gözden geçirdim. Gerçekten de hayatımda ben ne seçersem onu yaşadığımı farkettim. Yani ben yaptığım seçimle hangi gerçekliği yaşamak istediğime karar veren kişiyim. Dolayısıyla ne seçersem onu yaşıyorum.

Geçtiğimiz gün gazetede bir haber okudum. İnsanın inanmayı seçtiği şeyin onun gerçeği olduğunu çok iyi anlatan bir örnek. “Polonya'daki Lodz kasabasından çıkan tren, dükkanlara dondurma dağıtır. Görevlilerden ikisi, dondurmaları dükkana taşımak için dondurma dolabının içine girer. O sırada dolabın kapağı kapanır ve içeride kalırlar. Dolabın kapağına vururlar ama onları duyan kimse yoktur. Öleceklerini anlarlar ve sürekli kendi kendilerine "Donacağız,donacağız..." diye mırıldanırlar. İçlerinden bir tanesi kağıda donma aşamalarını yazmaya başlar. "Önce tenimde karıncalanma hissetmeye başladım. Şimdi ayak parmaklarım uyuşmaya başladı… Yavaş yavaş tenimiz donmaya başladı, artık dayanamıyoruz." Ve sonunda donarak ölürler. Akşam onları orada bir kasabalı bulur ve polise haber verir. Olay yerine gelen polis otopsi sonucunda adamların donarak öldüklerini belgeler. Ancak ilgi çekici bir durum vardır. DOLAP SABAHTAN BERİ ÇALIŞMIYORDUR.

Sirklerde cam kırıkları üzerinde yürüyen, demir çiviler üzerinde rahatça uyuyan, ağzına kılıçları sokup çıkartan insanlar görürüz. İşte aslında bu deneyimlerin hepsi aynı noktada birleşiyor. İnanmayı seçtiğin şey senin gerçeğin oluyor.

Ayşe Arman Mayıs ayında yayınlanan bir röportajında ateşin üzerinde nasıl yürüdüğünü anlatmıştı. Bana çok imkansız gibi geldiği için heyecanla okudum. Dünyaca ünlü bir motivasyon konuşmacısı olan Priya Kumar’la görüşmüş ve kendisi de ateşte yürümeden önce Priya’ya  ateş üzerinde yürümeden önce insanları nasıl hazırladığını sormuştu. Priya; ateşte yürüyecek insanların; önce korkularıyla yüzleşmelerini istiyor. Korkularını alıp önlerine koyuyor ve onlara: “İnandığınız şey, sizin gerçeğiniz olur” diyor. “Isı kaç derecede olursa olsun, sizi yakacağına inanırsanız yanarsınız.”   Çalışmayan buzdolabında donacaklarına inandığı için donan adamlar ya da cayır cayır yanan ateşte yanmadan yürüyen insanlardan olmayı seçebiliriz.

Pekçok kişisel gelişim kitabında; “önce hayatında olmasını istediğin değişime inan, sanki o değişim gerçekleşmiş gibi hissetmeye başla” diyor. Bir şeye kuvvetle inanınca ona sahip de olabiliyorsun. Önce inan ve sonra inanmayı seçtiğin şey senin gerçeğin olsun.  Elbette; her seçim kendi başına değerlendirilir. Bir seçimi bir kere yaptım diye hep orada kalmak zorunda değilim. İnanmayı seçtiğim bir gerçeği bir başka zaman diliminde değiştirme özgürlüğüne de sahibim. Örneğin, ilk aşk ilişkisinde üzülen bir kadın erkeklere güvenilmeyeceği fikrine inandı. Yeni ilişkilerinde seçimlerini hep bu inanç doğrultusunda yaptı. Ve bunu hayatına genelledi. İnandığı şey onun gerçeği oldu ve bütün ilişkilerinde erkeklere güvenmemeyi seçti. Oysa paralel evrende yaşayan bir başka o, bunun o duruma özel bir sonuç olduğunu bildi, hayatına genellemedi ve mutlu ilişkiler kurmaya devam etti. (fazla bu konuları düşününce insan içinden çıkamaz hale geliyor, kafayı çizdirmek işten değil J bu kadın, öbür boyuttaki aynı kadın… neler diyorum ben)

İnanmayı seçtiğimiz bir şey gerçeğimiz haline gelmeden önce; hayatımızdaki değişim gerçekleşmeden önce korkularımız yeniden karşımıza çıkabilir. Çünkü egomuz değişimi sevmez. Tanıdık bildik, denenmiş olan acı da verse rahatlık alanıdır. Orada kalmayı yeniye tercih eder. Ateş üzerinde yürümeye hazırlanan 100 kişiden 5’i vazgeçebiliyormuş. Korku, şüphe, başarısızlık duyguları, beceriksizlik, geçmiş hatalar bizi hep eski tanıdık gerçeklikte tutmaya çalışıyor.

Ben; bu olumsuz düşüncelere gözümü kulağımı kapatıyorum. Yeni olan bilinmez tabi ama bildiğim bir şey var: Eğer istersem ateşin üzerinde bile yürüyebilirim.

Yeni yazıya uygun bir şarkı var yine. Mary J. Blige- Each Tear