Hergün yeni bir şeyler yaşıyoruz. Her yaşantı ruhumuzda bir iz bırakıp geçiyor. Ben, bu izlerin hayatımızdaki pozitif izdüşümlerinin takipçisiyim.

25 Ocak 2013 Cuma

BLUE MONDAY


Güven duygusu iki parçalıdır. Hem dünyaya ve dış faktöre duyulan güven hem de kendimize duyduğumuz öz güvenden oluşur.  Kendimize olan öz güvenimizin temeli daha çok erken yıllarda kurulan anne-bebek-baba arasındaki bağ ile atılır. Küçük yaşlardan itibaren dışarıdaki sevgi figürleri (anne-baba-öğretmen-bakıcı-yakın arkadaşlar) tarafından önemli olduğunun hissettirilmesi, fikirlerine değer verilmesi, değerli hissettirilmesi, olduğu gibi kabul edilmesi öz güvenin gelişmesine yardımcı olacaktır.

Bir çocuk minicikken ne kadar çok onay alırsa, ne kadar takdir görürse yetişkin hayatında zorlu durumlarla karşılaştığında öz takdir/onay duygusu rezervleri o kadar dolu olacaktır. Çocuklukta bu rezervi doldurmuş olan insanlar, yetişkin hayatında daha az sorun yaşıyorlar. Öz güvenleri daha yüksek olduğundan, dışarıdan gelecek onay, takdir ve kabule daha az ihtiyaç duyuyorlar. Hayata bakışları daha olumlu, kolay karamsarlığa kapılmayan, her şeyi başarabileceklerine inanan, kendileri hakkında olumlu duygular geliştirip, iyi hisseden bireyler oluyorlar.  Kendilerini seviyorlar. Kapasitelerinin ne olduğunu, neleri yapabileceklerini biliyorlar ve hangi yanlarının zayıf olduğunun farkında oluyorlar. Pozitif düşünüyorlar, kendilerini daha kolay ifade edebiliyorlar.

Oysa çocukluğunda aileleri tarafından güven/onay rezervleri yeteri kadar doldurulmamış yetişkinler ne yazık ki hep dışarıdan gelen onay ve takdir sözlerine ihtiyaç duyuyorlar. Çocukluğunda ağır eleştiriler almış, zayıf yanları hep yüzüne vurulmuş kişiler; kendi başarıları ile ilgili azıcık bir şüpheleri olduğunda dışarıdan “aslansın, yaparsın, sen zaten iyisin” onayını almadıklarında ne yazık ki çok çabuk karamsarlığa düşebiliyorlar. Öz güvenleri yeterince gelişmediği için başarısızlık hislerine daha çabuk kapılıyor ve olumsuz düşüncelere dalabiliyorlar. Mutsuzluk hisleriyle baş edemedikleri için daha uzun süre hüzünlü kalıyorlar.

Bu hafta başında ben biraz hüzünlüydüm. Hangi konuya elimi atsam hep eksiğini, ters giden yanını görüyordum. Hayat bir anda masmavi gelmeye başlamıştı bana. Niye mi mavi? Sebebi varmış J

Az önce Şalom Gazetesini okurken Joelle Pinto’nun Mavi Pazartesi başlıklı yazısına denk geldim. ‘Blue’ İngilizce’de çift anlamı olan bir kelime. Mavi anlamı olduğu gibi hüzünlü anlamına da geliyor. Nedir bu “Hüzünlü Pazartesi” ?

Yedi yıl önce Cardiff Üniversitesi’nde çalışan psikolog Dr. Cliff Arnall, önemsiz olduğunu bilerek “Hüzünlü Pazartesi Sendromu”nu dünyaya tanıtmıştır. Yaptığı hesaplamalara göre her yıl Ocak ayının üçüncü pazartesisi Hüzünlü Pazartesi olarak adlandırılacaktır.
İlginç bir hesaplama yöntemi kullanılıyor. Denklemde hava durumu, borç seviyeleri, yeni yıl için alınan kararlar, motivasyon seviyesi ve harekete geçme isteği gibi çeşitli faktörler yer alıyor.  Aslında bu saçma hesaplama bize zaman zaman yaşadığımız hüzünlü anların geçici olduğunu ve herkesin içinde bulunabileceği bir durum olduğunu hatırlatıyor. 2013 yılında, 21 Ocak pazartesi masmaviydi. 

Yine aynı psikolog hüzünlü olunan günler olduğu gibi mutlu olunan günler de olduğunu söyleyip onun için de bir formül hazırlamış. 2013 yılının en mutlu gününü 4 Temmuz Perşembe olarak hesaplamış.

Pembe günlerin geleceğini bilmek de umut veriyor insana J

bu da yazının şarkısı olsun: http://grooveshark.com/#!/s/Blue+Monday/3FIZAw?src=5

Resim:http://onlyhdwallpapers.com/wallpaper/clouds_design_rainbows_skyscapes_sky_with_rainbow_starwalt_desktop_1920x1080_hd-wallpaper-884954.jpg

8 Ocak 2013 Salı

MERHABA



Uzun zamandır yazmadım. Bir yıl olmak üzere. Nereden başlayacağımı da bilmiyorum aslında. Paslanmışım biraz. Bu son bir yılda benim hayatımda çok şey değişti. Yazı yazmak için düşünmeye, oturup yazıyı planlamaya, kendimle kalmaya zaman ayırmadım. En son yazımda değişimlerden dolayı yaşadığım stresle baş etmeye çalışıyordum. Belki o yüzden pek de hayatımda neler oluyor diye düşünmek istemedim. Düşünmekle tüm değişimleri meşrulaştırmış olacaktım.
Oysa değişim vardı. Tek kişilik hayatım iki kişilik oldu. Bir ailem varken şimdi iki ailem oldu. Soyadıma yeni bir soyadı daha eklendi. Nüfus kağıdım değişti. İş adresim, ev adresim, yaşam alanım değişti. Arkadaşlarımla eskisi kadar sık görüşemez oldum. Aramıza bir köprü girdi. Çok sevdiğim sahile gidip koşu yapamaz oldum. Değişmemek için çok direnç gösterdim. Eski, var olan durumu korumaya çalıştım. Üzerine düşünmezsem, yazmazsam belki her şey aynı kalır sandım. Oysa yıl bile 2012’den 2013’e değişti. Merhaba 2013. Merhaba hayatımdaki değişimler. Değişimlerle birlikte akmaya karar verdim. Şimdilik…

Değişim, beraberinde gelişimi de getirdiği zaman direnç göstermek çok da akıl karı değil. Sonuçta bu değişimler benim hayatımın daha kolaylaşması, daha keyifli olması için oluyor. Bu sebeple, ben de yapamadıklarıma değil, hayatımda olanların keyfine, hayatıma getirdiği artılara odaklanmaya başladım. Yeni yaşam alanımda yeni bir düzen kurdum.  Arkadaşlarımla kıymetini anlamadığımız şip şak buluşmalar yerine daha özenli buluşmalar planlıyoruz. Eşimle, köprü trafiği nedeniyle kaybettiğimiz saatler yerine, evde vakitlice buluşup, aile olmanın keyfini sürüyoruz. Evim ve işim çok yakın olduğu için yollarda zaman kaybetmiyorum. Sahildeki bisiklet turları, yürüyüşlerin yerine spor salonuna daha sık gidip spor yapıyorum. Bu sayede bir buçuk yıl kadar önce Zumba ile tanıştım. Hatta Zumba’yı o kadar sevdim ki Zumba Uygulayıcısı eğitimlerine katılıp sertifika bile aldım. Bir başka yazıda bunu da anlatırım.

Fark ettim ki ben çok dirençli bir yapıya sahipmişim. Hatta yıllardır üzerimde taşıdığım birkaç fazla kiloyu bile değişime direnmek adına, bildiğimden başka biri olmamak adına bırakmadığımı fark ettim. Oysa değişim gelişim için olduğunda kaçınmak yerine değişimi kucaklamak gerekiyor. Bugün internette dolaşırken Elif Şafak'ın Aşk isimli kitabındaki Şems-i Tebriz-i kurallarından bir tanesi karşıma çıktı.

“Hakk’ın karşına çıkardığı değişimlere direnmek yerine, teslim ol. Bırak hayat sana rağmen değil, seninle beraber aksın. ‘Düzenim bozulur, hayatımın altı üstüne gelir’  diye endişe etme. Nereden biliyorsun, hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını?”


Değişim, çoğu insan için belirsizlik anlamına geliyor. Alışılan, sevilen şeylerden uzak kalmayı gerektirebiliyor. Yeni durum ise beraberinde beceriksizliği ve dolayısıyla rahatsızlık duygusunu getiriyor. Yaptığın işin ustasıyken bir anda çırak oluyorsun. Nereden bilebilirsin ki? Belki de yeni başlayan çıralık eski ustalığından çok daha fazla güzellik getirecek. Hayatın altı/ üstü nereden baktığına göre şekillenmez mi?

Sadece baktığın yeri değiştirmek bile, değişime daha kolay uyum sağlamanın bir yolu. Değişime direnmeyip teslim olunca gelişiyoruz. Yeni bir beceri kazanıyoruz, yeni insanlar hayatımıza giriyor. Bazen de kendimizin tanımadığımız bilmediğimiz yeni yönlerini, gizli kalmış potansiyellerimizi keşfediyoruz. O zaman direnerek kendimizi yormaya ne gerek var? 

29 Şubat 2012 Çarşamba

Stresiniz İle Nasıl Baş Ediyorsunuz?



Epeydir yazı yazmaya zaman bulamıyorum. İçim içimi yiyor, bloguma gereken ilgiyi göstermediğim için stresim artıyor. Evimde okunmayı bekleyen kitap destesi git gide yükseliyor. Son birkaç aydır akşamları o kadar yorgun oluyorum ve geç saatte yatağa giriyorum ki uyumadan önce günlük şükürlerimi bile yapmadan sızıp kalıyorum. Spora gitmek istiyorum, arkadaşlarımla görüşmek istiyorum. 
Off! Düşünmekten bile içimi stres kaplıyor. Yetişemiyorum, hayatın hızlı akışında yapmak istediklerimin hepsini yapmaya zaman bulamadığım için strese giriyorum.

Size de tanıdık geliyor mu bu yazdıklarım?

Benim stresim kendini hemen ilgili olduğu konuya uygun bir beden bölümümde gösteriyor. Bir yerlerim ağrımaya başlıyor. Kendimi sakinleştirmek için keyif aldığım gıdalara fazlaca yöneliyorum.  Çevremdeki insanları incelediğimde farklı stresle baş etme yöntemleri gözlemliyorum. Kimileri kendini spora vuruyor, saatlerce spor yaparak asıl sorundan kaçıyor. Kimileri kendini çok meşgul ederek düşünmeye zaman bırakmıyor. Televizyon önünde çok zaman geçirenler, içki, sigara, yemek ya da benzer maddelere bağlananlar, kendini uykuya verenler, sosyal çevrelerinden uzaklaşıp içlerine kapananlar ya da etrafındaki insanlara bağırıp çağırarak sinirini onlardan çıkartanlar da var.

Ama baktığımızda bunların hiç biri asıl stres sebebini ortadan kaldırmaya yardımcı olan ya da stresimizi sağlıklı bir şekilde hafifletmeye yarayan yöntemler değil. O yüzden bu yazıda daha sağlıklı olabilecek stresle baş etme yollarını biraz incelemek istedim. Belki yetişememe stresimi biraz hafifletecek bir yol bulurum.

İlk iş asıl stres kaynaklarını belirlemeye çalışmak olabilir. Ben yazı yazmayı, yazarak bazı soruların cevaplarını bulmayı kolaylaştırıcı buluyorum. Neler beni strese sokuyor? Bu olay bende nasıl bir duygu ve fiziksel durum yaratıyor? Ne tepki veriyorum? Ne olsa kendimi daha iyi hissederim?

Stres faktörünü belirledikten sonra bunun değiştirilebilecek bir durum olup olmadığına bakmak gerekiyor. Bazen stres faktörü ortaya çıktığında sadece HAYIR dememiz o durumdan etkilenmememiz için yeterli olabiliyor. Yani kendimizi stresten uzak tutabiliyoruz.
Durum değiştirilebilir bir şey ise müdahale edebiliriz. Duygularımızı paylaşarak,  problemi karşımızdakilere anlatarak stres faktörünün bir daha ortaya çıkmaması için önlem alabiliriz.
Ancak kimi zaman ne yaparsak yapalım değiştirilemez bir stres faktörü karşımıza çıkabilir. O zaman da kendimizi ona uyumlamak, daha olumlu bir bakış açısından görmeye çalışmak stres seviyemizi azaltabilir.

Değiştiremediğin şeyleri kabul et!

Bazen öyle durumlarla karşılaşırız ki üzerinde hiçbir kontrolümüz yoktur. Ne yaparsak yapalım stres yaratan durumu değiştiremeyiz. O zaman yapabileceğimiz tek şey onu kabullenmektir.  

Hem değiştiremediğimiz stres faktörlerini kabullenmemizi kolaylaştırıcı hem de var olan stres düzeyimizi azaltmaya yardımcı olması için yapılabilecek şeyler de var. Stresli olduğunuzun farkına vardığınızda aşağıdakilerden birkaçını yapabilirsiniz.

ü  MİZAH
Kahkaha atmak, gülmek her zaman insanı rahatlatır. Seni güldürecek etkinliklere katıl, fıkra oku, karikatür oku. Ye, Dua Et, Sev adlı kitapta Bali’deki yaşlı bilge kitap kahramanına şöyle bir tavsiye vermişti: “Her gün oturup gülümseyeceksin. Hiçbir şey yapmadan yüzünü gülümseyen pozisyona sokacaksın. Nasıl olsa beynin de bir müddet sonra bedenine uyum sağlayacak ve kalbinle beynin de gülümsemeye başlayacaktır.” Gülmek beden kimyamızı değiştiriyor ve mutlu hissetmemize yardımcı oluyor.

ü  EGZERSİZ/ DOĞA YÜRÜYÜŞLERİ
Temiz havada nefes almak, spor yapmak, doğa yürüyüşü stresi dışarı atmamıza yardımcı olur. Fiziksel aktivite yaparken daha çok oksijen alırız. Terleriz ve stres nedeniyle bedenimizde oluşan toksinleri daha hızlı dışarı atabiliriz.

ü  SAĞLIKLI BESLENME /SAĞLIKLI YAŞAM ALIŞKANLIKLARI
Ne ile beslendiğimiz nasıl hissettiğimizi etkiler. Mutsuz, sinirli hissettiğimizde yediğimiz koca bir pasta, dondurma ya da unutmamıza yardımcı olacak bir bardak tekila o an için iyi geldi zannedebiliriz. Oysa bu geçici bir iyi hissediştir. Güne kahvaltıyla başlayarak, bedenimizin kolay sindirebileceği ve tüm vitaminleri alabileceği şekilde beslenmek önemlidir. Bol su için, hücrelerimizin büyük bölümü sudan oluşuyor ve kendimizi canlı tutmak için yeteri kadar saf su içmemiz önemlidir. Aromalı bir çay, baharat kokulu sıcak bir içecek her zaman iyi hissettirir. Her gün size yetecek kadar uyku uyumak, yatağınızda yatmak da düzenli yaşam için gereklidir.

ü  DUYGULARI BOŞALTMAK
Stresli olduğumuzda negatif duygularımız içimizde hapsolmuştur. Bunların dışarı çıkartılması rahatlatıcı olur. Kimi zaman ağlayarak kimi zaman da bir yakınınızla paylaşarak duygularınızı hafifletebilirsiniz. Tabi ki bir psikoloğa giderek de konuşabilirsiniz. Endişelerden arınmak stresi azaltmaya yardımcı oluyor.

ü  ŞÜKRETMEK
Sahip olduğumuz şeyler için şükretmek her zaman iç huzurumuzu ve mutluluğumuzu arttırır. Kimi zaman sahip olduklarımızı o kadar benimsiyoruz ki onların yok olma ihtimalini hiç düşünmediğimizden varlığına da şükretmek aklımıza gelmeyebiliyor. Bir şükür günlüğü tutabilirsiniz.

ü  OLUMLUYA ODAKLANMAK
Sorun olan durumu değiştirmek mümkün değilse onu olduğu gibi kabul etmek ve duruma daha olumlu bir çerçeveden bakmak yararlı olacaktır. Kontrol edilemeyecek durumları kontrol etmeye çalışmak yerine uyum sağlamak stresi azaltıcıdır. Sorunun dışına çıkıp daha geniş bir çerçeveden değerlendirme yapmak, durumun içindeki en kötüye odaklanıp mutsuz olmaktan daha olumlu sonuç verecektir.

ü  SPİRİTUELLİK
Biraz duraklamak, şimdiyi yaşamak ve ruhunuza bakım yapmak için meditasyon yapabilirsiniz. Bir yoga kursuna yazılmak, ya da rahatlamak için masaj yaptırmak stresinizi azaltabilir. İnançlı olmak sizi rahatlatacaktır.

ü  YENİ BİR ŞEY DENEMEK
Yeni bir hobi edinmek, bir kursa kayıt olmak, bir süredir yapmak isteyip de fırsat bulamadığınız dans kursuna yazılmak stresinizi azaltacaktır. Bir kitap okumak, komik bir film izlemek, bir hayvan beslemek, bahçe işleri yapmak ya da güzel bir müzik dinlemek de size iyi gelebilir. Beyninizi yeni şeyler öğrenmek için çalıştırdığınız zaman size stres yaratan faktörleri daha az düşüneceksiniz. Her zaman yaptıklarınızdan daha farklı yeni şeyler yaptıkça güvenlik alanınız genişleyecek ve kendinizi daha canlı ve diri hissedeceksiniz. 


19 Aralık 2011 Pazartesi

ALICE HARİKALAR DİYARINDA!


Hayatınızda daha çok mutluluk mu bekliyorsunuz? Çok para, iyi bir iş, sağlıklı uzun bir ömür, iyi bir eş beklentisinde misiniz? Kısa bir süre spor yaparak Brad Pitt/Giselle Bundchen vücuduna sahip olmayı mı bekliyorsunuz? Sizin harikalar diyarınız nasıl bir yer?

Ben spor salonuna gitmeye üşendiğim günler evimdeki koşu bandına çıkıp egzersiz yaparım. Koşu bandım 6 yaşını doldurdu. Bir kere bile servise gitmedi. Geçen gün koşarken artık bir servise gitmesi gerektiğini düşündüm. Kaç zamandır kullanılıyor ve bir sorun çıkartmıyordu. Servisi nereden bulacağımı, hangi gün gelirlerse müsait olabileceğimi düşündüm. Sonra unuttum. Ben bunu düşündükten bir hafta sonra yine koşarken bandın teklediğini fark ettim. Evet! Düşüncemi yaratmayı başarmıştım. Koşu bandım 6 yıllık olduğu için tekliyor ve artık bir servise gitmesi gerekiyordu. 

Rollo May “Yaratma Cesareti” adlı kitabında yaratıcılığın ortaya çıkması için gerekli olan bazı kavramlardan bahsetmiş. "Yaratıcılık yeni bir şeye varlık kazandırma, ortaya çıkartma sürecidir. Yaratıcı süreçte mutlaka bir karşılaşma/yüzleşme olması gerekir. Bu karşılaşma sanatçının yaratacağı ürünle karşılaşması ya da var olmayan bir şey ise onu hayal etmesiyle olur. Yaratıcılık bilinci yoğunlaşmış insanın kendi dünyası ile karşılaşmasıdır."

Hayallarine güven, çünkü sonsuzluğa açılan kapı orada saklıdır. Kahlil Gibran

Hepimiz kendi hayatlarımızın yaratıcısıyız. En büyük eserimiz hayatımız. Rollo May'in yaratıcılık hakkında söylediklerini Kuantum Teorisiyle benzeştirdim. Hepimiz bugünkü düşünce ve duygularımızla yarınımızı yaratıyoruz. Ben de koşu bandımın bakıma ihtiyacı olduğunu düşüncesi ile karşılaşma yaşadım. Ve bunun gerçekleşmesi için gereken enerjiyi yarattım. Her düşüncenin bir enerjisi vardır. Aynı düşünceyi tekrar tekrar düşünürsen ya da nasıl olacağını hayal edersen belli bir süre içinde o düşünceyi fiziksel hayatta yaratır ve gerçekleştirirsin.

Hayal; Zihninde tasarlayıp canlandırılan ve gerçekleşmesi özlenen şeydir. Beklenti; gerçekleşmesi istenen ve olması ihtimalini umduğumuz şeydir. Beklenti; aslında bir inançtır. Beklentileri gelecek üzerinde şekillendiririz. Bazen beklentilerimiz çok gerçekçidir, bazen de gerçekçi olmayabilir. Beklenti içinde umudu ve hayal kırıklığını da barındırır. Beklentilerin gerçekleşmesi ihtimali olduğu gibi gerçekleşmemesi olasılığı da vardır.

Sizin yeni yıldan beklentileriniz neler? Hayatınızda daha çok mutluluk mu bekliyorsunuz? Çok para, iyi bir iş, sağlıklı uzun bir ömür, iyi bir eş beklentisinde misiniz? Kısa bir süre spor yaparak Brad Pitt/Giselle Bundchen vücuduna sahip olmayı mı bekliyorsunuz? Neleri hayal ediyorsunuz? Sizin harikalar diyarınız nasıl bir yer?

Gelecek hayallerinin güzelliğine inananlara aittir. Eleanor Roosevelt

Yeni yıl için beklentilerinizi/ hayallerinizi düşünmeye şimdiden başlayın. Siz onlara sarılıp, onları gerçekmiş gibi görselleştirmeyi sürdürdükçe onlar da fiziksel dünyada yer bulacak kendilerine. Geleceğinizde olmasını istediklerinizi bir yağlı boya tablo yapar gibi zihninizde resimleyin. Hayal edin.

Sözlüğünüzden hayır, yapamam, olmaz ki kelimelerini çıkartın. Walt Disney "Eğer hayal edebildiğin birşey ise yapabilirsin, onun peşinden gidecek cesaretin varsa tüm hayallerin gerçek olabilir" demiş. Hayallerinizi, gerçekleşmesi için kurun.

Problemleriniz hakkında uzun uzadıya konuşmalar yapmaktan vazgeçin. Neden eskimiş arabanızı ya da düşük maaşınızı anlatıp duruyorsunuz ki? Onun yerine olmasını istediğiniz, özlediğiniz şeyleri, beklentilerinizi detaylandırarak anlatın. Yeni yılda problemleriniz değil hayalleriniz gerçekleşsin.

Sahip olduğunuz ve sizi mutlu eden şeyleri hatırlayın. Rutin olarak yaptıklarınızın ve zaten sahip olduklarınızın değeri bazen fark edilmiyor. Sahip olduklarınıza şükretmek hayalleri gerçekleştirmek için en başarılı yöntemdir.

Hep sahip olmayı istediğiniz işe/eve/eşe/bolluğa… zaten sahip olduğunuzu hayal edin. İstemediklerinize değil istediklerinize odaklanın.

Olumlu düşünün. Enerjiniz yükseldikçe düşüncelerinizin ve beklentilerinizin gerçekleşmesi daha hızlı olacaktır.

İnanmaktan vazgeçmeyin. Beklentileriniz ve hayalleriniz sizin inandığınız oranda gerçekleşecektir. "Nasıl olsa benim başıma bu kadar iyi birşey gelmez" diyerek yaratma gücünüzü sınırlandırmayın.

Yeni yıla çok az kaldı. Alice, harikalar diyarında geziyor. Siz de şimdiden kendi harikalar diyarınızı hayal edin. Tüm detaylarını düşünün. Kendinizi o dünyanın içinde dolaşırken görün.

Yeni yılda kendinize bir hayal hediye edin.

Tüm beklentilerinizin ve hayallerinizin gerçekleştiği bir yıl dilerim. 


Yazı Şalom Gazetesi ile birlikte ücretsiz olarak yayınlanan Şalomist Dergisi Aralık Ayı sayısında yayımlanmıştır. 


Resim: http://www.dragoart.com/tuts/935/3/2/learn-how-to-draw-alice-from-alice-in-wonderland.htm#comment_section

31 Ekim 2011 Pazartesi

GENİŞLEYELİM!


Bu ay aynı temadan devam ediyorum. Aslında bilinçli olarak seçmedim bu seferki konu başlığını. Sanırım yazılarım da düşüncelerim de esnemenin bir sonraki aşaması olan genişleme, sınırları genişletme aşamasına geldi.

Geçtiğimiz haftalarda yeni bir eğitime başladım. "Dışa vurumcu Sanat Terapisi ve Gestalt Yaklaşımı" isimli eğitim tüm yıl boyunca belirli günlerde devam edecek. Ben değil miydim "çocuk oyunla öğrenir, oyun çocuğun tek işidir" diyen? Kendim oyun oynamasını unutmuştum uzun zamandan beri. Oyun insanın hayatına neşeyi, enerjiyi getiriyor. Oyunculuk insana daha ilerisini merak etmeyi hatırlatıyor. Ve yine oyun ve oyunculukla aslında hayatın korkulacak bir şey olmadığını nasılsa düşe kalka yaşayacağımı hatırlıyorum. Geçtiğimiz hafta sonu işte böyle oyunlarla, oyunculukla dolu keyifli bir eğitimdeydim.

Pilates dersinde roll-up (yuvarlanarak yukarı kalkma) hareketini yaparken, baştan başlayarak omurgayı tek tek kaldırarak yukarı sonra ayaklara uzanıyoruz. Önce yere dümdüz uzanıyorum, kollarımdan başlayarak bedenimi yukarı çekiyorum, çenem öne kapanıyor, göğsüm sırtım sırayla yukarı hareket ediyor, sonra kollarımla kendimi ileri itip ayak bileklerimin arkasına kadar uzatıyorum ellerimi. Ellerim ayak bileklerimin arkasına ulaşmaya çalışırken ben bedenimin uzadığını, sınırlarını genişlettiğini hissediyorum.
Bunu yaptıktan sonra genişlemiş olan göğüs kafesimle derin bir nefes alarak dimdik geriye ve yukarıya doğru uzanıyorum ve sonra yine sırtım, göğsüm, çenem boynum kafam ve en son kollarımı geri getiriyorum. Yani yuvarlanarak ileri ve geri doğru sınırlarımı esnetiyorum.

Bu eğitimde yaptıklarımızı da buna benzettim. Normal yaşantımda olduğundan daha çok oyun oynadım. Güvenli alanımdan dışarı çıkmayı denedim. Esnedim, alanımı genişlettim. Tanımadığım insanlarla oynadım, sonra onlarla aynı kâğıdı paylaşıp boyadım. Bir sonraki adımda içimi dışarıya döktüm. Roll-up pozisyonunda yapmaya çalıştığım gibi, ellerim ayak bileklerimin arkasına değene dek paylaştım. Sonra derin bir nefes alıp başkalarının paylaştıklarını dışarıdan içime çektim. Bu çift yönlü esneme bana çok iyi geldi.

Şimdiye kadar nedense genişledikçe kaybolma ihtimalimin de arttığına inanıyordum. Evet, yeni şeyler denemek, hayatıma farklı tatlar katmak için çabalıyorum. Eğitimler, seyahatler, farklı arkadaşlıklar, kitaplarla yaşam alanımı, zeminimi genişletmeye çalışıyorum. Belki de farkında bile olmadan, yine sonucunda ne olacağını bildiklerimle doldurmuşum hayatımı. Dolayısıyla kendimi geliştirdiğimde bile hareket ettiğim güvenli alan ölçüsü hep aynı oranda kalmış.  Alan büyüdükçe ben kendi güvenli alanımı ona göre ölçülendirmişim. Yani zeminim genişlese bile benim hareket etmeyi seçtiğim alan yine aynı kalmış. Göz aldanması yaşamışım. Hep aynı kalan bir şeyin genişlediğini sanmışım.

Gözümün önünde bir imge var. Kocaman bir yuvarlak, bu yuvarlağın merkezinde bir kısmı kırmızı renkli, merkezdeki kırmızıdan uzaklaştıkça yuvarlağın içini dolduran renk mor olmaya başlıyor. Ben kırmızıyı biliyorum. Her santimini tanıyorum. Orada çok emniyetliyim. O kırmızı alanda her bastığımda düştüğüm kaygan zemin de, ama onun da yerini biliyorum. Ne zaman düşeceğimi bilince, hazır olunca düşüşe, o kaygan zeminin varlığı daha az rahatsız ediyor. Peki o mor alan?  Yok oraya iç basmıyorum, onu tanımıyorum. Korkutucu, ürkütücü, bilinmez.
İşte güvenli alanım dediğim yer yuvarlağın içindeki kırmızı boyalı alan. İyisini de kötüsünü de bildiğim alan. Belki mor alanda daha ilginç, yeni şeylerle karşılaşacağım. Ama yine de insan hep eksikleri, gedikleri de olsa bilineni bilinmeyene tercih ediyor. Ben de böyle yapmışım. Bu eğitimden sonra ben moru merak etmeye başladım. Yeni alanları keşfettikçe, onları da kendi kırmızıma boyayacağım.

Güvenli alanımdan çok uzaklara gitmek değil, ama bir parça daha açılmak... Kapının diğer tarafında ne olduğunu merak etmek, kafamı uzatmak,  her zaman oturduğum koltuğun biraz ötesine yürümek, belki de gittiğim yerde karşıma çıkan yeni bir koltuğa oturmayı deneyeceğim.  Hadi bakalım! Yürümeye devam.
  
RESİM: Kafanızı resme yaklaştırarak bakarsanız resmin ve renklerin genişlediğini, kafanızı resimden geriye doğru hareket ettirerek bakarsanız resmin ve renklerin daraldığını göreceksiniz. Bu bir göz aldanmasıdır.

25 Eylül 2011 Pazar

ESNEKLİK

Her spor yaptıktan sonra çalışan kaslarımı esnetmek için bazı hareketler yapıyorum. Esneme hareketleri; çalışan kasların gerilimini azaltıyor, gevşeme durumuna geçmesini hızlandırıyor. Sıkışan eklemler esneme hareketleri sayesinde birbirine sürtünmüyor ve böylece kaslar uzuyor. Kaslar uzadıkça da hareket kabiliyetimiz artıyor. Daha uzun adım atabiliyoruz. Daha yükseklere kolumuzu uzatabiliyoruz. Tabi ki her şey de olduğu gibi bunda da süreklilik çok önemli. Başlarda bazı hareketleri yapmak zorluyor, kaslarımın tam olarak açılamadığını görüyorum. Sabırla hareketleri yapmaya devam ediyorum ve her seferinde ulaşabileceğim noktanın bir az daha ilerisine ulaşmayı hedefliyorum. Yani eklemlerimin ve kaslarımın sınırlarını esneterek genişletiyorum.

Yogadaki tüm duruşlar esneme üzerine kurulu. Her nefeste, vücuda giren oksijen ile kaslar daha ileriye uzamakta, ulaşabildiğinin sınırları genişletiyor. Bu duruşlar ve genişleme de iç organlarımızın rahatlamasına ve daha verimli çalışmasına yardımcı oluyor.

Birkaç gün önce gazete okurken gördüğüm bir haber bana çok ilginç geldi. Doğuştan alnında büyük bir kırmızı leke ile dünyaya gelen bir çocuğun tedavisinde kullanılan yöntemi çok yaratıcı buldum. Doktorlar, lekeyi kapatmak için küçük çocuğun alnına iki büyük implant yerleştirdi. Dışarıdan bakıldığında iki boynuza benzeyen implant bir süre sonunda deriyi esneterek kendine yer yaptı. Deri yeteri kadar esnediğinde ise implantlar çıkartıldı. Geride kalan o fazla yeni deri parçası ile alnındaki kırmızı lekenin üzerine yama yapıldı. Tedavi tam dört ay sürdü. Çocuğun alnındaki leke tamamen kaybolmuştu. Habere bu linkten ulaşılabilir.
http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/printnews.aspx?DocID=18805002

İnsan vücudu işte bu kadar mükemmel bir sistem. Gerektiğinde eklemlerini, kaslarını, derilerini esneterek kendine yeni yer açmayı ve sınırlarını genişletmeyi biliyor.

Sonra biraz içime dönüp baktım. Aslında kişisel gelişim dediğimiz şey de bir nevi esneme hareketi değil mi? Kendi özelliklerimizi tanımaya çalışıyoruz. Küçük küçük egzersizler ve değişiklik denemeleri yaparak yaşam alanımızın sınırlarını genişletiyoruz.

Evet, bu hafta ben de esnedim. On yılı aşkın süredir ilk kez farklı birine manikür yaptırdım. Benim için tabu gibiydi. Her şey değişir de O, asla değişmezdi. Hem arkadaşım, hem de bu işin ustasıydı. Bu kararı vermem uzun sürdü, kendimle savaştım. İçim karşı çıktı. “Yok, olmaz, değiştiremem, çok alıştım. Hem başkası o kadar iyi yapamaz” dedim. Ama bu eski alışkanlığıma bağlı kalma hissim de beni zorluyordu.

İş yeri evinden uzakta olanlar ne demek istediğimi anlayacaktır. İstanbul’un trafiğinde bir yerden bir yere yetişmek bunca zaman alırken, ben yollarda sürünmek ile sürünmemek için bakımımı ihmal etmek arasında tercih yapmak zorunda kalıyordum. Ama bazen koşullar, zaman darlığı, trafik gibi sebeplerle esnemek daha iyi sonuç verebiliyor.

Esnemeye başladığım anda hayatım kolaylaştı. Hem manikür yaptırabildim, hem trafiğe girmek zorunda kalmadım, hem de gittiğim yerde kendimi bakımlı hissedebildim. Esnemek bana iyi geldi.

İkili ilişkilerimizde, iş hayatımızda, ev düzenimizde ve daha pek çok konuda esnemek işimize yarayabilir. Kim bilir hepimiz başka hangi konularda yeniye uyum sağlamamak için direniyoruz. Yeniye direnç gösterirken de “eskilere bağlıyım, hatır şinas biriyim” diye kendimize bahaneler buluyoruz. Gerçekte ise bu bir kandırmaca. Hayat yenide yaşanıyor. Yeni durumlara uyum sağlayabilmek için her gün biraz kasları esnetmek gerekiyor. Sürekli minik minik esneyerek hayatımızın sınırlarını genişletebiliyoruz. Esneyelim biraz, her nefes alışımızda biraz daha zorlayalım kaslarımızın, düşüncelerimizin sınırlarını.

Daha ileriye, daha yeniye…

25 Ağustos 2011 Perşembe

ABRA CADABRA

 Bir akşam uykuyla uyanıklık arasında gidip gelirken aklıma düştü bu iki kelime: Abra Cadabra.

Hemen telefonu elime alıp anlamını araştırmaya başladım. Vikipedi’de bulduğum tanımlamaya göre Aramice kökenli bir deyiş. Hatta Kabalistik kaynaklara göre doğru yazılışının abrahadabra olduğu belirtiliyor. İbrani dilinde Abra Cadabra (אברא כדברא) “söylediğim gibi yaratacağım” anlamına geliyor. ( I will create as I speak)

Bir başka tercümeye göre “I speak the blessing-kutsamayı söylerim” anlamına da geliyor.

Eski zamanlarda bu iki kelimenin çaresiz hastalıkları iyileştirdiğine inanılırdı. Kötü etkilere karşı nazar olarak kullanılıyordu. Kelimeyi farklı bir yazı biçimiyle bir kâğıda yazıp muska şeklinde takmanın hastalıkları önleyeceği düşünülüyordu.

Sihirbazlar, gösteri öncesinde heyecan unsurunu arttırmak için Abra Cadabra kelimelerini bir dizi hareketle birlikte ritüel olarak kullanırlardı. Abra Cadabra dediklerinde içi boş olan şapkada bir tavşan belirirdi. Sihirbaz söylediğini yaratırdı.

Şarkıyı dinlemeye başlayabilirsiniz: abracadabra- steve miller band

 

Abra Hadabra kelimesini araştırırken karşılaştığım birkaç makalede bu kelimenin ‘insanın içindeki Tanrı’lığı’ simgelediğinden bahsediliyordu. İşte o zaman kafamın içinde yerini buldu.

Çeşitli kitaplarda evrendeki her şeyin ve düşüncelerin de enerji olduğu anlatılıyor. Enerji bir titreşim oluşturuyor ve benzer frekanstaki titreşimler bir araya geliyor. Biz düşüncelerimizle bir enerji titreşimi yayıyoruz. Bu titreşim kuvvetlenerek maddeye dönüşüyor. Yani biz düşüncelerimizle kendi hayatımızı yaratıyoruz. Ne söylersek onu yaratıyoruz.

Abra Cadabra! Söylediğim Gibi Yaratacağım!

Abra Cadabra! Söylediğim Gibi Yaratacağım!




Sır, Çekim Yasası, Kuantum ve benzeri konuları ele alan kitaplarda bu konulardan bahsediliyor. En çok neyi düşünürsek, aklımızın içinde hangi fikirlere, hangi isteklere daha büyük inançla bağlıysak onları hayatımıza çekiyoruz. Dileklerimizin limitini de biz koyuyoruz. Kendi düşüncelerimizle bir şeyin olabileceğine ya da olamayacağına karar veriyoruz.

Örneğin; “Mümkün değil kilo veremiyorum artık, gençken daha kolaydı, şimdi zor.” diyen birisi, gerçekten de veremeyecektir. Çünkü kendi limitlerini belirlemiştir. Düşüncelerinin titreşimleri, inancının gücüyle doğru orantılı olarak maddeleşecek ve bu kişi gerçekten kilo veremeyecektir. Çünkü aynı şeyler aynı şeyleri çeker. Kilo veremeyeceği inancıyla güçlenen olumsuz titreşimi yaratılıyor. Abra Cadabra!

Hayatımızda korkuyu düşünürken, korktuklarımız bir bir önümüze çıkar, hayatımızda sağlık, bolluk bereket düşünürsek de onlara sahip oluruz. Sanırım aklımızdan geçen düşünceleri güçlendirmek için zaten gerçekleşmiş gibi davranmak en iyi yöntem. Dileğimizin nasılsa olacağına kesin gözüyle bakmak, içimizdeki endişeden arınmak ve kendimize güvenmek hatta gerçekleştiği için şükretmek düşüncenin titreşimini güçlendirebilir.

Eskilerin söylediği bir atasözü geldi aklıma: İyilik yap at denize, balık bilmez ise halik bilir. Sen istediğini “Olur mu? Olmaz mı?” telaşına kapılmadan, ihtimalleri sınırlamadan hayal et. Sahip olmak istediğin şeyi düşün, dileğini dile ve unut. Tesadüflere ve sezgilerine inan. Yeterince istediysen, zamanı geldiğinde nasılsa gerçekleşmiş olacak.

Abra Cababra! Söylediğim gibi yaratıyorum!

Haydi siz de yaratın, sahip olmak istediğiniz hayatı...

Resim: http://www.123rf.com/photo_6144174_stars-from-hat-3d.html