Hergün yeni bir şeyler yaşıyoruz. Her yaşantı ruhumuzda bir iz bırakıp geçiyor. Ben, bu izlerin hayatımızdaki pozitif izdüşümlerinin takipçisiyim.

kendini tanımak etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kendini tanımak etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

14 Mart 2011 Pazartesi

SENİN PATRONUN KİM?

Bu hafta karşılaştığım tesadüfler ya da belli bir zaman diliminde sahip olduğum enerji, ruh hali nedeniyle benim dikkatimi çekip yaşam yoluma düşen olaylar hep aynı mesajı işaret ediyordu.  

Psikiyatrist Kemal Sayar gazetedeki röportajında, olumsuz duygulardan kaçmak yerine onları açığa çıkartıp, olumsuzluğu yaşamanın iyileşmeyi getireceğini söylemiş. Benim yorumum; yeteri kadar katlanabilirsen acıya, üzüntüye, korkuya zamanla onunla başetmiş oluyorsun. Bir çözüm buluyorsun.

Bu hafta gelen Kabbalah önerilerinden birisi; problemleri problem olarak görüp çözümsüz ve mutsuz olmak yerine, aşılacak engeller olarak görmeyi önermiş. Böylelikle hedef belirlemiş ve başarıya ulaşma yönünde çabalamaya başlamış oluruz. Çok doğru geldi bu bana. Pozitife odaklanırsam yaşantımdaki pozitifler artar. Öyleyse neden probleme odaklanayım ki? Karşılaştığım yaşam olaylarını problem olarak ele alırsam onlar problemlerim olur. Oysa çözülecek bir hedef gibi görürsem çok çalışarak, yeni çözümler deneyerek onları çözme ihtimalim var.

Uzunca bir süredir hayatım aynı güvenli alanın içinde devam ediyor. Ben, içinde olduğum suyu tanıyorum. Suyun ne zaman daha soğuk olacağını, ne zaman ısınacağını, kaç adım atarsam derinleşmeye başlayacağını, nerede ayağımın yere değeceğini biliyorum. Su beni şaşırtmıyor.

Ben uzaktan gördüğüm “öbür suya” da özeniyorum. Merak ediyorum onu. O suyun içindeki insanlara özeniyorum. Kendi suları hakkında anlattıklarını beğeniyorum. Ve kendi suyumdan çıkıp öbür suya girmek istiyorum. Öbür suyun kenarına ulaşıyorum, ayağımın ucunu suyun yüzeyine değdiriyorum ve orada kalakalıyorum. Ben galiba korkuyorum. Bu suya girmeyi çok istemiştim oradayken. Ama şimdi yanına geldiğimde burası çok büyük, uçsuz bucaksız görünüyor bana. Kendi suyumda gördüğüm berrak maviliğin yerinde ürkütücü bir koyu lacivert var. Acaba çok mu soğuktur?  Acaba çok mu derindir? Acaba ben bu suda yüzebilir miyim? Çözülemeyecek bir problem haline gelen bu sorular zihnimde çınlarken, ben ayağımı suyun yüzeyinde geri çekip, boynum bükük bildiğim sulara geri dönüyorum. Kendime yeni suya girme izni vermiyorum.

Ve hep öbür suya özlemle bakıyorum,
Ve hep o sudan uzakta güvenle yaşıyorum.
Ve hep öbür suya korkuyla bakıyorum,
Ve hep  o sudan uzakta boynu bükük yaşıyorum.

Oysa risk alma zamanı geldi, yeni bir suyla ıslanma, laciverti deneme zamanı geldi. Aşılacak bir engel için çabalama zamanı geldi.  En kötü ihtimal biraz su yutar, üşür, korkar ve kendi bildik, tanıdık suyuma geri dönerim. Bir başka su daha tanımış, denemiş, yüzeyde kalmak için çırpınışlarımla kollarımı biraz daha güçlendirmiş olarak eski suya geri gelirim.  

YAPMAK İSTEDİKLERİMİZ İÇİN BİZİ DURDURAN HİÇ KİMSE YOK… KENDİMİZDEN BAŞKA!!

Bu hafta katıldığım bir sunumda Gestalt Terapsiti ve Yaşam Koçu Zeynep Evgin Eryılmaz mesleki ya da özel hayatımızla ilgili kararlarımızda adım atmamıza engel olan korkulardan bahsetti. Ve o sunumdan bana kalan cümle bu:  Yapmak istediklerimiz için bizi durduran hiç kimse yok.. Kendimizden başka. Güvenli alanda kalmak isteyen yanım risk almaktan, yeni bir şey denemekten korkuyor. Oysa, ben kendimin patronuyum. Yapabildiklerimin sınırını ben belirliyorum. O zaman belki lacivertte yüzmeyi öğrenebilirim. Korkuma dayanabilir, kendime korkma izni verir ve korkumla, endişemle, çabalamaya devam edersem belki de öbür su  zaman içinde benim için tanıdık bildik güvenli bir alan olur.
  
Zeynep’e ulaşmak için: www.inspiro.com.tr

1 Aralık 2010 Çarşamba

HEY YOU...

Kasım ayı benim için çok yoğun başladı. Başladığı gibi de devam etti. Haftalar geçerken ben hep neleri yetiştirmem gerektiğini planlıyordum. Birini bitirince arkasından gelecek olana hazırlanmak, etrafımdaki insanları dinlemek, onların ihtiyaçlarını karşılamak, yapılacak işleri yapmak ve biraz da arkadaşlık etmekle meşguldüm. Sonra biraz yavaşlamaya karar verdim. Bu temponun arasında kendimi unutmuştum.

Dilerseniz şarkıyı dinlemeye yazının burasında başlayabilirsiniz. Sağolsun yasaksız youtube :)

Ne istiyorum? Sorusuna cevap aradım. Çevremdeki insanları inceledim. Pekçok insan gibi benim de arzum içimdeki en iyiye ulaşabilmek ve potansiyelimi gerçekleştirebilmek; yani “en iyi BEN” olabilmek. Ben; içimdeki en iyiye ulaşabilmek için sosyal/toplumsal bir boyut belirlemişim. Hayatımdaki insanları önemsemek, onlara özen göstermek, beklentilerini karşılamak, onları dinlemek, becerilerim ölçüsünde yapabileceğim bir katkı varsa yapmak yolunu seçmişim.
























Bu haftaki Gestalt eğitimimde yaptığım çalışmaya hazırlanırken de hedefim aynıydı. Karşıma oturacak olan insanı dinlemek ve oradaki sürecin sorumluluğunu almak için hazırlandım. Hatta yapabilirsem onunla birlikte yürüyerek yol üzerindeki taşlardan geçerken elini tutmak istedim. Bir ölçüde bunu yapabildim de. Kendimi dinlemek, o yolu birlikte yürürken benim içimde olup bitenlere seyirci kalmamak ve bunları ortaya koymaksa benim için zordu. Bana değil karşımdaki insana ait zaman olduğunu düşünüyordum. Ben öyle düşünüyordum da bedenim benimle aynı fikirde değildi. Hızlı nefes alıp vermeler, göğsümün inip kalkmasıyla ve bedenimde/oturuşumda bir katılıkla bana kendimi hatırlatmaya çalıştı. Ama ben bedenimle kendi arama duvarı koydum ve onu duymamayı seçtim. Bitirdiğimiz zaman ancak kendime dönüp bakma izni verdim. Sandım ki onu susturursam karşımdakine daha çok odaklanabilirim. Oysa işler farklı oluyormuş. Bedenimden gelen mesajlara tepkisiz kalmak yerine mesajları farkedip karşımdaki insanla paylaşınca akışın hızlandığını gördüm. O zaman iletişim karşılıklı oluyor ve etkileşime dönüşüyor. Çalışma zemini genişliyor, çoğalıyor. Akış oluyor.

Ben dün akşam; yaşadığım her ilişkide kendimi ortaya koymanın önemini öğrendim. Kendi isteklerimin peşinden koşmak, gerekiyorsa başkalarından talep etmek, varoluşumun farklı boyutlarında kendimi ortaya koyabilmek karşımdakinin zamanından çalmak değil tam aksine ortak alanımızı zenginleştirmeye yarıyormuş. Bir süredir bunun üzerinde denemeler yapıyordum. Geçtiğimiz sene boyunca istediğim bazı tatilleri planlayıp gerçekleştirmek, içinde bulunmak istediğim ortamları seçme iznini kendime verebilmek gibi egzersizler yapıyordum. Birden fazla kişinin dahil olduğu her duruma bunu genelleyebileceğimi hatta büyük bir aksiyon yapmadan sadece duygumu, durumumu paylaşarak da hayatımın iplerini elime alabileceğimi gördüm. Hocamın dediği gibi, karşısındakini düşünen, onun tepkilerini takip eden, isteklerini anlayabilen bir partneri herkes ister. Harika. Peki ya ikili ilişkinin öteki kişisi nerede? Karşındakini anladığın kadar kendini de anlatmak, onun isteklerini karşılayabildiğin gibi kendi isteklerini dile getirmek, beğenilerini paylaşmak yani kendini ortaya koymak ilişkiyi zenginleştirecektir.

Hey Sen! Ben hayatımda yer alan ÖTEKİLERİ mutlu etmeye çalışırken kendi var oluşumu da ortaya koymaya niyet ettim. Duvarları kaldırıp kendimi görmeye, göstermeye niyet ettim. Zeminlerimizi birleştirip daha geniş bir ortak alan yaratırken en iyi BEN’e ulaşabileceğimi gördüm. Ya sen?

Yazının şarkısı: Hey You- Pink Floyd
http://www.lyricsfreak.com/p/pink+floyd/hey+you_20108696.html 

31 Mart 2010 Çarşamba

NE OLDUĞUNU BİL

Ben hep kendimi daha iyi tanımaya, içimdeki parçaları öğrenmeye çalışıyorum. İçimin nelerden yapılmış olduğunu bilirsem, kendime sahip çıkmam, kendimi var olduğum halimle kabul etmemin daha kolay olacağına inanıyorum. Kendimi tanıma sürecim hiç bitmeden devam ediyor. Bir önceki yazıda tutkularımı keşfediyordum. Bu yazıda ise kişilik özeliklerime bakıyorum.

Hafta sonu Serdar Erener’in bir sohbetine katıldım. Peter F. Drucker adlı bir yönetim bilimciden bahsetti. Drucker; “Managing Oneself” adlı makalesinde bir insanın kendi güçlü ve zayıf yanlarını tanıması gerektiğinden bahsetmiş. Kendimizi tamamen tanıdığımızı sandığımızda bile aslında zaman içinde yeniden tanımamız gerekebileceğini söylemiş.

Kendimizi tanımak önemli çünkü; bazen güçlü olan bir yanımızla yaptığımız bir iş, ihmal ettiğimiz bir özelliğimiz yüzünden başarısızlıkla sonuçlanabilir. Bu nedenle kendi güçlü yanlarımızı bilip onların başarıya ulaşması için hangi özelliklerimizi geliştirmeye devam etmemiz gerektiğini de araştırmalıyız. Örneğin; çok iyi liderlik yapan birisi, planlamayı ve işbölümünü eksiksiz hazırlar ama yeterli iş takibi yapmadığı için görevlerin yapılıp yapılmadığını zamanında takip etmediği için planlama ve iş bölümünü doğru yapmasına rağmen başarısız olabilir. Bu kişinin o zaman iş takibini zamanında yapmak konusunda becerilerini geliştirmesi onun daha başarılı olmasına yardımcı olacaktır.

Drucker; kişisel gelişimi ve öğrenmeyi sürdürmek için nasıl öğrendiğini bilmek gerektiğini söylemiş. Geçmiş yıllarda okullarda öğretmen eğitimleri verirken; “Renkler” isimli bir öğrenme biçimi testi kullanırdım. Onu anımsadım. Öğretmenler; farklı öğrenme biçimlerine hitap eden çok çeşitli ders içi aktiviteler hazırladığında sınıfta bulunan her çocuk kendi öğrenme biçimine uyan aktivite ile konuyu öğrenme şansını elde edebilir. Ben hep yazarım. Katıldığım her kursta, her eğitimde, ufacık bir seminerde bile sayfalar dolusu not alırım. Sonra bir daha bakmam bile, ama yazmasam uçar gider. Yazarsam kafamın içinde kalır. Bu özelliğimi bildiğim için ona uygun davranıyorum ve bu benim güçlü yanım oluveriyor.

Farklılıklar, güçlü ve zayıf yönler hakkında düşünürken okuduğum bir haber beni bambaşka bir yere götürdü. Öğrenme biçimlerindeki farklılık gibi, insanların çalışma biçimleri, yaşam tarzları, ilişki kurma biçimleri, duygularını ifade etme biçimleri de farklı olabilir. Farklı olması demek onun kötü ya da yanlış olduğunu göstermez. Önemli olan kendini tanıyıp o özelliğini kendine faydası olacak şekilde kullanabilmektir. Ricky Martin; şanslı bir eşcinsel olduğunu ve bundan gurur duyduğunu açıklamış. Artık o da kendini olduğu hali ile kabul etmiş ve gizli saklı yaşayarak aslında kendisine haksızlık ettiğini farketmiş. Kendisini sahip olduğu özellikleri ile kabul etmiş olması hayatında yeni bir pencere açacaktır.

Kimi zaman sevmediğimiz işlerde çalışıyoruz, iş arkadaşlarımıza sahte samimiyetler gösteriyoruz. Sahte dostluklar kuruyoruz. Gerçekte becerikli olmadığımız işlerle hava atmaya çalışıyoruz. Bence bu hem mesleki hem de insani gelişimimizi engelliyor. Sanırım iş hayatında da, özel hayatta da insanın kendi özelliklerini bilmesi hatta sadece bilmekle yetinmeyip, kendini olduğu gibi kabul edip sevmesi gerekiyor. Yapamadıklarımdan, olamadıklarımdan dolayı kendimi küçümsemek, yetersiz hissetmek pek bir fayda getirmiyor.

Mevlana'nın dediği gibi: “Ya olduğun gibi görün ya da göründüğün gibi ol.” Kendimi tanıma serüvenimi sürdürüyorum. Şu anda ne olduğumu bilip, kabul etmek, kendi var oluşumdan mutlu olup, eksiklerimi de kapatmak için öğrenmeye, çabalamaya devam ediyorum.